Gardno (jezioro na Wolinie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gardno
Źrenica Światowida[1]
Ilustracja
Położenie
Państwo  Polska
Region Pasmo Wolińskie
Wysokość lustra 17 m n.p.m.
Wyspy Wyspa Steńki
Morfometria
Powierzchnia 2,78 ha
Głębokość
• maksymalna

7 m
Położenie na mapie gminy Międzyzdroje
Mapa lokalizacyjna gminy Międzyzdroje
Gardno
Gardno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Gardno
Gardno
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Gardno
Gardno
Położenie na mapie powiatu kamieńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kamieńskiego
Gardno
Gardno
Ziemia53°57′48″N 14°31′39″E/53,963333 14,527500

Gardnojezioro w północnej części wyspy Wolin, położone w gminie Międzyzdroje, w powiecie kamieńskim, w woj. zachodniopomorskim. Jezioro znajduje się w obrębie Wolińskiego Parku Narodowego, w Obwodzie Ochrony Wisełka położonym w jego północno-wschodniej części, 2,7 km na zachód od Wisełki oraz 6 km na północny wschód od Międzyzdrojów.

Powierzchnia jeziora wynosi 2,78 ha[2]. Według typologii rybackiej jest to jezioro karasiowe[2]. Na Wyspie Steńki przystań kajakowa i altanka, połączenie z lądem przez mostek.

Gardno jest usytuowane zaledwie 300 m od morza, wśród buczynowego starodrzewu na terenie uroczyska Grodno oraz zamkniętego ośrodka wypoczynkowego[3].

Po stronie zachodniej ośrodka obszar ochrony ścisłej im. prof. Zygmunta Czubińskiego. Od południa droga Międzyzdroje - Wisełka.

Nazwę Gardno wprowadzono urzędowo rozporządzeniem w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Gerda-See dawniej Jordan See[4][5].

Legendy[edytuj | edytuj kod]

Druga nazwa jeziora, Źrenica Światowida, bierze się z zamierzchłych czasów, kiedy na wysepce znajdowała się kącina Światowida.

Wiele lat później, miała tu swoją siedzibę korsarka Steńka z Kamienia. Pewnego razu, pokonana i osaczona, kazała zatopić w jeziorze skarby, a sama rzuciła się w największa głębię i utonęła. Stąd wzięła się nazwa Wyspy Steńki[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Edyta Tomczyk: Wybrzeże Bałtyku 1. Od Świnoujścia do Mrzeżyna. Bielsko Biała: Pascal, 1998, s. 100-101, seria: Praktyczny przewodnik. Dookoła Polski. ISBN 83-87037-84-2.
  2. a b NB-2 Wody powierzchniowe przeznaczone do bytowania ryb karpiowatych w warunkach naturalnych oraz umożliwiające migrację ryb. Szczecin: Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Szczecinie.
  3. Rafał Mackiewicz (leśniczy): Ogólne informacje na temat Obwodu Ochrony Wisełka (pol.). Woliński Park Narodowy. [dostęp 2008-12-07].
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. o przywróceniu i ustaleniu nazw miejscowości (M.P. z 1949 r. nr 17, poz. 225, s. 6)
  5. Karte der Ostseebäder: Ückeritz, Bansin, Heringsdorf, Ahlbeck, Swinemünde u. Misdroy, W. Fritzsche, Świnoujście
  6. Jerzy M. Kosacki: Pobrzeże Bałtyku. Szczecin: SAT Szczecińska Agencja Turystyczna, 1994, s. 33, seria: Ziemia Szczecińska, część 1, przewodnik turystyczny. ISBN 83-86507-05-5.