Gawriił Trojepolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gawriił Trojepolski
Гавриил Николаевич Троепольский
Imię i nazwisko Gawriił Nikołajewicz Trojepolski
Data i miejsce urodzenia 29 listopada 1905
Nowo-Spasskoje na Jełani
Data i miejsce śmierci 30 czerwca 1995
Woroneż
Narodowość rosyjska
Język rosyjski
Dziedzina sztuki proza, satyra reportaż, dramat
Ważne dzieła

Biały Bim Czarne Ucho

Odznaczenia
Medal State Prize Soviet Union.png Order Czerwonego Sztandaru Pracy

Gawriił Nikołajewicz Trojepolski (ros. Гавриил Николаевич Троепольский, ur. 16 listopada?/29 listopada 1905 we wsi Nowo-Spasskoje na Jełani, gubernia tambowska, obecnie Nowospasowka w obwodzie woroneskim, zm. 30 czerwca 1995 w Woroneżu) – radziecki i rosyjski prozaik, publicysta, satyryk i dramaturg. Zadebiutował w 1937 roku opowiadaniem Dieduszka. Jego główną domeną była proza o tematyce wiejskiej, satyryczne szkice oraz reportaże. Rozgłos zyskał dzięki lirycznej powieści Biały Bim Czarne Ucho. Laureat Nagrody Państwowej ZSRR z 1975 roku.

Wybrana twórczość[edytuj | edytuj kod]

Zbiory reportaży[edytuj | edytuj kod]

  • Iz zapisok agronoma (1954),
  • Nad stromym jarem (1954, wyd. polskie 1955)
  • W szuwarach (1961, wyd. polskie 1966)

Powieści[edytuj | edytuj kod]

  • Kariera Karluka (1958, wyd, polskie 1960)
  • Czernoziom (tom 1-2, 1958-1961)
  • Biały Bim Czarne Ucho (1971, wyd. polskie 1976)

Sztuki teatralne[edytuj | edytuj kod]

  • Postojalcy (1971)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Pisarze świata. Słownik encyklopedyczny", PWN, 1999