George Borg Olivier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
George Borg Olivier
Giorgio Borg Olivier
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 5 lipca 1911
Valletta
Data i miejsce śmierci 29 października 1980
Sliema
Premier Malty
Okres od 20 grudnia 1950
do 11 marca 1955
Przynależność polityczna Partii Narodowa
Poprzednik Enrico Mizzi
Następca Dom Mintoff
Premier Malty
Okres od 5 marca 1962
do 21 czerwca 1971
Przynależność polityczna Partii Narodowa
Poprzednik Dom Mintoff
Następca Dom Mintoff
Przewodniczący Partii Narodowej
Okres od 1950
do 1976
Poprzednik Enrico Mizzi
Następca Edward Fenech Adami

George Borg Olivier[1], Giorgio Borg Olivier[2] (ur. 5 lipca 1911 w Valletcie[1], zm. 29 października 1980 w Sliemie[2]) – maltański prawnik i polityk, premier Malty w latach 1950-1955 oraz 1962-1971. Lider Partii Narodowej w latach 1950-1977. W latach 1955-1958 oraz 1971-1976 – lider opozycji w maltańskim parlamencie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 5 lipca 1911 w Valetcie. Uczył się w liceum, a następnie na wydziale prawa Uniwersytetu Maltańskiego, który ukończył w 1937 z tytułem doktora praw[1]. W 1939 został wybrany do Council of Government. Związał się z Partią Narodową. W 1947 został wybrany jako poseł do Izba Reprezentantów, gdzie został zastępcą lidera opozycji Enrico Mizziego. W kolejnych wyborach w 1950 ponownie zdobył mandat i w nowo utworzonym mniejszościowym rządzie Mizziego objął teki ministra pracy i odbudowy[3] oraz ministra edukacji. 20 grudnia 1950 zmarł Mizzi, a George Borg Olivier stanął na czele Partii Narodowej oraz objął urząd premiera i tekę ministra sprawiedliwości. Po przedterminowych wyborach w maju 1950 roku ponownie został premierem, tym razem koalicyjnego rządu tworzonego z Maltańską Partią Robotniczą. Pozostał również ministrem pracy i odbudowy, rezygnując z pozostałych stanowisk ministerialnych. W 1953, po kolejnych przedterminowych wyborach, został powołany trzeci rząd Borg Oliviera, również w koalicji z Maltańską Partią Robotniczą. Wybory parlamentarne w 1958 roku wygrała Partia Pracy, a George Borg Olivier został liderem opozycji. Przewodniczył delegacji Partii Narodowej na rozmowy z rządem brytyjskim o autonomii Malty.

W 1962 wybory parlamentarne wygrała Partia Narodowa, a 5 marca Borg Olivier po raz czwarty został premierem obejmując także tekę ministra ekonomii i finansów. W lipcu 1963 przewodniczył maltańskiej delegacji na konferencję ds. niepodległości Malty. 21 marca 1964 Malta uzyskała niepodległość, pozostając we Wspólnocie Narodów. W 1964 Borg Olivier otrzymał z rąk papieża Pawła VI Order Świętego Sylwestra oraz Order Piusa IX, został także doktorem honoris causa Uniwersytetu Maltańskiego. W marcu 1965 został ministrem spraw zagranicznych[4].

Wybory parlamentarne w marcu 1966 ponownie wygrała Partii Narodowa, a George Borg Olivier po raz piąty został premierem. Przejął także tekę ministra spraw zagranicznych. W 1968 otrzymał order Pro Merito Melitensi. Narodowcy przegrali kolejne wybory w 1971, premierem ponownie został Dom Mintoff, który w 1974 doprowadził do proklamowania Republiki Malty. Borg Olivier do 1976 był przewodniczącym Partii Narodowej i liderem opozycji. Po kolejnych przegranych przez narodowców wyborach, po przeszło 26 latach zrezygnował z przewodnictwa partii na rzecz Edwarda Fenecha Adamiego, pozostając członkiem parlamentu.

Zmarł 29 października 1980 w Sliemie.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Ordery[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 1943 ożenił się z Alexandrą Mattei. Mieli troje dzieci – córkę Angelę oraz synów Alexandra i Petera[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Prime Ministers of Malta. George Borg Olivier (ang.). gov.mt. [dostęp 2015-09-04].
  2. a b B. Schemmel: Borg Olivier, Giorgio (ang.). rulers.org. [dostęp 2015-09-04].
  3. Minister of Works and Reconstruction
  4. Minister of Commonwealth and Foreign Affairs

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]