George T. Johnson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: George Johnson.
George T. Johnson
52, 43
silny skrzydłowy/środkowy
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1948
Tylertown
Wzrost 211 cm
Masa ciała 93 kg
Kariera
Aktywność 1972–1986
Szkoła średnia Gulledge (Tylertown, Missisipi)
College Dillard (1966–1970)
Draft 1970, numer: 79
Chicago Bulls

George Thomas Johnson (ur. 18 grudnia 1948 w Tylertown) – amerykański koszykarz występujący na pozycjach skrzydłowego oraz środkowego, mistrz NBA[1], zaliczony do drugiego składu najlepszych obrońców NBA.

Został wybrany w drafcie 1970 roku z odległym 79. numerem w 5. rundzie przez klub Chicago Bulls. Spędził tam cały sezon, jednak nie wystąpił w ani jednym spotkaniu rozgrywek zasadniczych i po roku został zwolniony. Po prawie półtorarocznej przerwie podpisał, jako wolny agent umowę z Golden State Warriors[2]. Z zespołem tym zdobył mistrzostwo NBA w 1975 roku. Za namową Ricka Barry zaczął egzekwować rzuty wolne techniką „od dołu”.

15 marca 1974 roku, w spotkaniu z Los Angeles Lakers, Johnson zanotował najwyższą w swojej karierze liczbę 30 zbiórek (14, punktów, 7asyst)[3].

18 stycznia 1977 roku został wymieniony do Buffalo Braves, w zamian za wybór pierwszej rundy draftu 1977 - Wesleya Cox'a[2]. W przerwie przerwy letniej wytransferowano go do New Jersey wraz z wyborami pierwszych rund draftów 1978 (Micheal Ray Richardson) oraz 1979 (Cliff Robinson). Braves pozyskali w ten sposób późniejszego członka Hall Of Fame - Nate’a „Tiny” Archibalda[2]. Najbardziej udanym statystycznie okazał się w jego karierze sezon 1977/78, kiedy to notował średnio 8,7 punktu, 9,6 zbiórki, 1,4 asysty 1 przechwyt oraz 3,4 bloku[2]. W ostatniej z wymienionych kategorii został liderem ligi[4], podobnie jak i pod względem liczby dyskwalifikacji (20).

15 sierpnia 1980 roku trafił, jako wolny agent do San Antonio Spurs. W ramach rekompensaty Spurs odstąpili Nets późniejszy wybór pierwszej rundy draftu 1981 roku (Ray Tolbert)[2].

24 lutego 1981 roku ustanowił rekord kariery w blokach[5]. Występując w barwach San Antonio Spurs zanotował 13 bloków w wygranym (131–126) spotkaniu ze swoim byłym zespołem Golden State Warriors. Oprócz tego zaliczył także 9 punktów oraz zbiórek. 11 bloków zanotował w drugiej połowie spotkania, wyrównując tym samym ówczesny rekord NBA, ustanowiony w 1973 roku przez Elmore’a Smitha[6]. Zespół Spurs uzyskał w całym spotkaniu łącznie 20 bloków.

Był trzykrotnie liderem NBA w blokach[5]. Sześciokrotnie w swojej karierze zablokował co najmniej dziesięć rzutów rywala w trakcie jednego spotkania.

Ostatnie cztery lata swojej kariery spędził kolejno w Atlancie, New Jersey oraz Seattle. Karierę zakończył w 1986 roku. Na swoim koncie zgromadził 4369 (4,8) punktów, 5887 (6,5) zbiórek oraz 2082 (2,5) bloki[2].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Finals Champions and MVPs (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  2. a b c d e f George T. Johnson - Statistics (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  3. List of National Basketball Association players with most rebounds in a game (ang.). en.wikipedia.org. [dostęp 2 lipca 2014].
  4. Blocks Per Game - 1977-78 (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  5. a b c NBA Blocks Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  6. Regular Season Records: Blocked Shots (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  7. All-Defensive Teams (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]