Gero von Gersdorff

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gero Wolf Rudolf Baron von Gersdorff (ur. 11 listopada 1909, Oława - zm. 1 grudnia 1941, Moskwa) – SS-Sturmbannführer, zastępca kierownika narodowo socjalistycznej partii działającej na terenie II RP Zjednoczenie Niemieckie. Podporucznik rezerwy Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grupa volksdeutschów z Polski po otrzymaniu z rąk Adolfa Hitlera złotych odznak NSDAP. Von Gersdorff drugi z prawej.

Syn Rudolfa Georga von Gersdorffa, właściciela majątku Parsko. Absolwent uniwersytetów w Berlinie i Heidelbergu z tytułem doktora nauk politycznych. W okresie międzywojennym, po ukończeniu podchorążówki w Grudziądzu, Gero służył w 16 Pułku Ułanów w Bydgoszczy. Po nominacji na pierwszy stopień oficerski ze starszeństwem od dnia 1 stycznia 1933 roku, przydzielono go do tej jednostki jako oficera rezerwy. Od 1937 roku zastępca kierownika Zjednoczenia Niemieckiego w Bydgoszczy. Jeden z głównych oskarżonych w procesie chojnickim, skazany na 15 miesięcy odosobnienia, amnestionowany przez prezydenta Mościckiego w 1938 roku. 1 września 1939 roku von Gersdorff, został wraz z innymi członkami DV internowany. Po kampanii wrześniowej został mianowany do stopnia SS-Sturmbannführera. Był kuzynem zamachowca na Hitlera i faktycznego odkrywcy grobów katyńskich płk. (późniejszego generała) Rudolfa-Christopha von Gersdorffa. Poległ w grudniu 1941 roku pod Moskwą.[1]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Nowak, "Baronowie von Gersdorff Rodowód i dzieje - od Santoka do Parska", TMZK, 2014

Przypisy[edytuj | edytuj kod]