Giacinto-Boulos Marcuzzo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Giacinto-Boulos Marcuzzo
Biskup tytularny Emmaus-Nikopolis
Ilustracja
Giacinto-Boulos Marcuzzo (2011)
Kraj działania  Izrael
Data i miejsce urodzenia 24 kwietnia 1945
San Polo di Piave
Biskup pomocniczy łacińskiego patriarchatu Jerozolimy
Okres sprawowania 1993–2020
Wikariusz generalny dla Izraela
Okres sprawowania 1993–2020
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 22 czerwca 1969
Nominacja biskupia 29 kwietnia 1993
Sakra biskupia 3 lipca 1993
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 3 lipca 1993
Miejscowość Jerozolima
Miejsce Bazylika Grobu Świętego
Konsekrator Michel Sabbah
Współkonsekratorzy Salim Sayegh
Guerino Domenico Picchi

Giacinto-Boulos Marcuzzo (ur. 24 kwietnia 1945 w San Polo di Piave) – włoski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk teologicznych, biskup pomocniczy łacińskiego patriarchatu Jerozolimy i wikariusz generalny dla Izraela rezydujący w Nazarecie w latach 1993–2020, od 2020 biskup pomocniczy senior łacińskiego patriarchatu Jerozolimy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Bp Marcuzzo studiował filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Patriarchalnym w Bajt Dżala. Został wyświęcony na kapłana 22 czerwca 1969 w bazylice w Getsemani. Potem pracował jako duszpasterz w Bajt Dżala na Zachodnim Brzegu, w Ramallah oraz w Malakal w południowym Sudanie, także jako dyrektor niższego seminarium. Następnie był nauczycielem w Niższym Seminarium Duchownym Patriarchatu Łacińskiego w Bajt Dżala.

W latach 1977–1980 studiował teologię dogmatyczną na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim oraz teologię duchowości na Teresianum w Rzymie. Po obronieniu doktoratu został wykładowcą w Wyższym Seminarium Duchownym w Bajt Dżala. Przez pewien czas był jego rektorem[1]. Wykładał też patrologię i arabską literaturę chrześcijańską na uniwersytecie w Betlejem[2].

W 1993 mianowany biskupem pomocniczym łacińskiego patriarchy Jerozolimy jako biskup tytularny Simininy. Sakrę biskupią przyjął z rąk patriarchy jerozolimskiego Michela Sabbaha 3 lipca 1993 w Bazylice Bożego Grobu. Od 29 października 1994 biskup tytularny Emaus-Nikopolis. Jako biskup pomocniczy Jerozolimy był rezydującym w Nazarecie wikariuszem patriarchalnym dla Izraela. 29 sierpnia 2020 papież Franciszek przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa pomocniczego łacińskiego patriarchatu Jerozolimy[3].

Bp Marcuzzo włada biegle arabskim, francuskim, angielskim, niemieckim i hebrajskim[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b His Excellency Bishop Giacinto-Boulos Marcuzzo (ang.). religiousstudies.bethlehem.edu. [dostęp 2011-02-25].
  2. Alexander Deriev: Latin Patriarchate of Jerusalem (ang.). morewhoiswho.tripod.com. [dostęp 2011-02-25].
  3. Rinunce e nomine (continuazione) (wł.). vatican.va, 2020-08-29. [dostęp 2020-08-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]