Giacomo Lercaro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Giacomo Lercaro
Kardynał prezbiter
ilustracja
Mater mea fiducia mea
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 28 października 1891
Quinto al Mare
Data i miejsce śmierci 18 października 1976
Bolonia
arcybiskup Bolonii
Okres sprawowania 1952 - 1968
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 25 lipca 1914
Nominacja biskupia 31 stycznia 1947
arcybiskup Rawenny
19 kwietnia 1952
arcybiskup Bolonii
Sakra biskupia 19 marca 1947
Kreacja kardynalska 12 stycznia 1953
Pius XII
Kościół tytularny S. Maria in Traspontina
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 19 marca 1947
Konsekrator Giuseppe Siri
Współkonsekratorzy Angelo Rossini
Francesco Canessa

Giacomo Lercaro (ur. 28 października 1891 w Quinto al Mare – zm. 18 października 1976 w Bolonii) – włoski duchowny katolicki, arcybiskup Bolonii i kardynał.

Pochodził z rodziny marynarzy. Był ósmym z dziewięciorga rodzeństwa. Jego dwóch braci Amadeo i Attilio także byli księżmi. Ukończył seminarium w Genui i tam też 25 lipca 1914 przyjął święcenia kapłańskie z rąk arcybiskupa Ildefonsa Pisaniego. Studiował następnie w rzymskim Instytucie Biblijnym. Wrócił do Genui po wybuchu I wojny światowej. Pomagał walczącym jako kapelan. W latach 1918-1923 rektor seminarium genueńskiego. W 1927 został nauczycielem w liceum i był blisko ruchów młodzieżowych. Dał się wtedy poznać jako zwolennik pogodzenia katolickiej teologii z nowoczesną kulturą. Liberalne poglądy przedstawiał także dużo później, podczas Soboru watykańskiego II.

31 stycznia 1947 otrzymał nominację na arcybiskupa Rawenny. Sakry udzielił mu arcybiskup Genui, przyszły kardynał, Giuseppe Siri. Po pięciu latach przeniesiony na metropolię Bolonia. W 1953 otrzymał kapelusz kardynalski. Brał udział w konklawe 1958 i 1963 roku. W czasie tego drugiego był jednym z papabile, ale jego nowatorskie poglądy nie podobały się większości elektorom. W czasie soboru zasiadał w radzie prezydenckiej. W latach 1966-1968 przewodniczący Rady, której zadaniem była reforma liturgiczna. Był jednym z architektów zmian mszalnych. W 1968 zrezygnował z powodu zaawansowanego wieku z pasterzowania archidiecezją i przeszedł na emeryturę. Zmarł w Bolonii, gdzie został też pochowany. Przy śmierci asystował mu jego brat ks. Attilio Lercaro.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]