Giennadij Szejpak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Giennadij Iljicz Szejpak
generał major generał brygady generał major
Naramiennik Generał brygady land.png generał brygady
Data i miejsce urodzenia 17 grudnia 1903
Białystok
Miejsce śmierci Astrachań
Przebieg służby
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Red star.svg Armia Czerwona
Jednostki Front Stepowy
Front Woroneski
6 Pomorska Dywizja Piechoty
Warszawski Okręg Wojskowy
Stanowiska dowódca Oręgu Wojskowego
Odznaczenia
Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa II klasy (ZSRR) Order Kutuzowa II klasy (ZSRR) Medal „Za zdobycie Berlina” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Giennadij Iljicz Szejpak (ros. Геннадий Ильич Шейпак; ur. 17 grudnia 1903 w Białymstoku, zm. 12 października 1961 w Atrachaniu) – generał major Armii Czerwonej, generał brygady LWP.

Z pochodzenia Białorusin. Do 1918 skończył 2 klasy gimnazjum w Jekatierinosławiu, w sierpniu 1921 wcielony do Armii Czerwonej, we wrześniu 1922 skończył kursy podoficerskie w Czernihowie i został dowódcą plutonu, a w 1931 dowódcą szwadronu. W 1928 skończył szkołę wojskową w Taszkencie. 1924–1932 brał udział w tłumieniu ruchu basmaczy w Azji Środkowej. 1936–1938 szef wydziału w sztabie dywizji kawalerii, 1938–1940 szef sztabu pułku kawalerii, od stycznia 1941 dowódca pułku. Lipec 1942 – styczeń 1943 na misji w Iranie, po powrocie został szefem sztabu dywizji kawalerii na Froncie Stepowym, potem na Froncie Woroneskim, wreszcie na Froncie Północno-Zachodnim. Od stycznia 1943 dowódca brygady powietrznodesantowej, od wiosny 1943 zastępca dowódcy dywizji powietrznodesantowej, od lutego 1944 dowódca dywizji piechoty. Ranny podczas walk. Od września 1944 służył w Wojsku Polskim w stopniu pułkownika jako dowódca tworzącej się 6 Dywizji Piechoty, z którą przeszedł szlak bojowy do 12 marca 1945. Później był zastępcą dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego ds. liniowych. 25 maja 1945 mianowany generałem brygady przez KRN. W kwietniu 1946 zakończył służbę w WP i wrócił do ZSRR, gdzie był dowódcą jednego z okręgów wojskowych.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 35-36.