Giovanni Michiel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Giovanni Michiel
Kardynał biskup
ilustracja
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 1446
Wenecja
Data i miejsce śmierci 10 kwietnia 1503
Rzym
Biskup Werony
Okres sprawowania 18 marca 1471 – 10 kwietnia 1503
Patriarcha Konstantynopola
Okres sprawowania 23 stycznia 1497 – 10 kwietnia 1503
Wyznanie Rzymskokatolickie
Prezbiterat ok. 1475
Nominacja biskupia 18 marca 1471
Sakra biskupia najpóźniej 1491
Wybór patriarchy 23 stycznia 1497
Kreacja kardynalska 21 listopada 1468
Paweł II
Kościół tytularny S. Lucia in Septisolio (22 listopada 1468)
S. Angelo (1471[1])
S. Marcello (1476)
Biskup Albano (14 marca 1491)
Biskup Palestriny (10 października 1491)
Biskup Porto e S. Rufina (31 sierpnia 1492)

Giovanni Michiel (ur. 1446 w Wenecji – zm. 10 kwietnia 1503 w Rzymie) – włoski kardynał, siostrzeniec papieża Pawła II.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Nominację kardynalską uzyskał z rąk swojego wuja na konsystorzu 21 listopada 1468 z tytułem diakona Santa Lucia in Septisolio. Następnie był kardynałem diakonem Sant'Angelo in Pescheria (1471) i kardynałem prezbiterem San Marcello (1476). Od 1471 biskup Werony. Legat w prowincji Patrymonium i inspektor armii papieskiej w czasie konfliktu papieża z Neapolem w 1486, rok później przewodniczył negocjacjom pokojowym z królem Neapolu Ferdynandem I. W 1487 mianowany biskupem Padwy, został jednak zmuszony do rezygnacji wskutek weta, jakie postawiły wobec niego władze Republiki Weneckiej, do której należała Padwa. 14 marca 1491 został promowany do rangi kardynała biskupa, otrzymując kolejno diecezje Albano (14 marca 1491), Palestriny (10 października 1491) i na koniec Porto e S. Rufina (31 sierpnia 1492). Uczestniczył w konklawe 1471, 1484 i 1492, na tym ostatnim poparł Rodrigo Borgię, który został papieżem Aleksandrem VI. Łaciński patriarcha Konstantynopola od 1497. Miał opinię człowieka światowego, lubiącego luksusy, ale także hojnego wobec biednych.

Mimo poparcia, jakie udzielił Rodrigo Borgii na konklawe, w późniejszym okresie jego pontyfikatu przeszedł do opozycji wobec niego. Zmarł otruty na rozkaz Cezara Borgii.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. * Ludwig von Pastor: History of the Popes vol. IV, Londyn 1900, s. 505-507.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]