Givanildo Oliveira

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Givanildo
Pełne imię i nazwisko Givanildo José de Oliveira
Data i miejsce urodzenia 8 sierpnia 1948
Olinda
Wzrost 167 cm
Pozycja pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1969–1976 Santa Cruz 119 (2)
1976–1977 Corinthians Paulista 21 (1)
1977–1979 Santa Cruz 60 (1)
1980 Fluminense FC 17 (0)
1980–1984 Recife 35 (0)
W sumie: 252 (4)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1976–1977  Brazylia 6 (0)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1983–1984 Recife
1984 Confiança
1984–1985 Central
1985–1986 ABC Natal
1986–1987 CRB Maceió
1987–1988 Paysandu SC
1989–1990 Santa Cruz
1990–1991 CSA Maceió
1991–1992 Recife
1993 Bragantino
1993 Ponte Preta
1993–1994 Remo
1994–1995 Recife
1995 Guarani FC
1995–1996 EC Bahia
1997–1998 América-MG
1998–1999 Santa Cruz
2000–2002 Paysandu SC
2003 Remo
2003–2004 Paysandu SC
2004 Fortaleza
2004 Paysandu SC
2004 Remo
2004–2006 Santa Cruz
2006 Atlético Paranaense
2006 Recife
2006–2007 Santa Cruz
2007 Vitória
2007 Brasiliense
2008–2009 Vila Nova
2009 Mogi Mirim
2009 América-MG
2009 Recife
2010 Santa Cruz
2010 Ponte Preta
2011 Remo
2011–2012 América-MG
2012 Paysandu SC
2012–2013 ABC
2013 Paysandu SC
2014 Treze
2014– América-MG

Givanildo, właśc. Givanildo José de Oliveira (ur. 8 sierpnia 1948 w Olindzie) – piłkarz i trener brazylijski, występujący podczas kariery na pozycji pomocnika.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Givanildo swoją piłkarską karierę rozpoczął w klubie Santa Cruz Recife w 1969. W barwach Santa Cruz Givanildo zadebiutował 7 sierpnia 1971 w przegranym 1-4 meczu z Corinthians Paulista zadebiutował w lidze brazylijskiej[1]. Z Santa Cruz czterokrotnie zdobył mistrzostwo stanu PernambucoCampeonato Pernambucano w latach 1969, 1970, 1971 i 1976. W latach 1977–1978 był zawodnikiem Corinthians Paulista. Z Corinthians zdobył mistrzostwo stanu São Paulo - Campeonato Paulista w 1977. W latach 1977–1979 ponownie występował w Santa Cruz, z którym zdobył dwa kolejne mistrzostwa stanu w 1978 i 1979.

W 1980 występował we Fluminense FC. Ostatnim klubem w karierze Givanildo był Sport Recife. W barwach Sportu 6 marca 1983 w przegranym 1-3 meczu z São Paulo FC Givanildo po raz ostatni wystąpił w lidze[2]. Ogółem w latach 1971–1983 rozegrał w lidze 252 spotkania, w których strzelił 4 bramki. Ze Sportem trzykrotnie zdobył mistrzostwo stanu w 1980, 1981 i 1982.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Givanildo w reprezentacji Brazylii zadebiutował 28 maja 1976 w wygranym 2-0 towarzyskim meczu z amerykańską ligę NASL. Ostatni raz w reprezentacji Givanildo wystąpił 20 lutego 1977 w zremisowanym 0-0 meczu z reprezentacji Kolumbii w eliminacjach Mistrzostw Świata 1978.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Jeszcze będąc piłkarzem Givanildo został trenerem w Sporcie Recife. W Sporcie 9 marca 1983 w wygranym 2-1 meczu z CSA Maceió Givanildo zadebiutował w roli trenera w lidze brazylijskiej[3]. Givanildo w latach 1983–2009 pięciokrotnie był trenerem Sportu. Ze Sportem dwukrotnie zdobył mistrzostwo stanu Pernambuco w 1992 i 1994. Czterokrotnie w latach 1987–2004 Givanildo był trenerem Paysandu SC. Z Paysandu czterokrotnie zdobył mistrzostwo stanu Pará - Campeonato Paraense w 1988, 2000, 2001 i 2002. W latach 1993–1994, 2003 i 2004 był trenerem Remo Belém. Z Remo dwukrotnie zdobył mistrzostwo stanu Pará w 1993 i 1994.

W latach 1990–1991 był trenerem CSA Maceió. Z CSA zdobył mistrzostwo stanu Alagoas - Campeonato Alagoano w 1990. W latach 1997–1998 i 2008–2009 Givanildo trenował Amérikę Belo Horizonte. Z Amériką wygrał rozgrywki II ligi w 1997 oraz III ligi w 2009. W latach 1989–2010 Givanildo pięciokrotnie prowadził Santa Cruz Recife. Z Santa Cruz zdobył mistrzostwo stanu w 2005. W 2007 był trenerem Vitórię Salvador, z którą zdobył mistrzostwo stanu Bahia - Campeonato Baiano. Od 2011 jest po raz drugi trenerem Amériki Belo Horizonte.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Miniencyklopedia Piłka Nożna nr 11-12 2004, Historia meczów reprezentacji Brazylii 1957–2004, Oficyna wydawnicza ATUT, Wrocław 2004, ISSN 1644-8189, str. 31-33.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]