Gnojno (województwo świętokrzyskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gnojno
Herb
Herb
Dwór Gnoińskich z XVI wieku
Dwór Gnoińskich z XVI wieku
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat buski
Gmina Gnojno
Liczba ludności (2011) 803[1]
Strefa numeracyjna (+48) 41
Kod pocztowy 28-114[2]
Tablice rejestracyjne TBU
SIMC 0238084
Położenie na mapie gminy Gnojno
Mapa lokalizacyjna gminy Gnojno
Gnojno
Gnojno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Gnojno
Gnojno
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Gnojno
Gnojno
Położenie na mapie powiatu buskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu buskiego
Gnojno
Gnojno
Ziemia50°36′11″N 20°50′40″E/50,603056 20,844444
Strona internetowa miejscowości

Gnojnowieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Gnojno.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego. Miejscowość jest siedzibą gminy Gnojno.

Przez miejscowość przebiega droga wojewódzka nr 765.

Historia Gnojna sięga czasów rzymskich. Wioska leżała na bursztynowym szlaku, a grodzisko zostało założone przez Słowian kultury łużyckiej. Pierwsza historyczna wzmianka datowana jest na 18 marca 1241 i dotyczy spalenia miejscowego kościoła przez Tatarów podczas bitwy pod Chmielnikiem, która faktycznie rozegrała się na polach wsi Glinka i Skadla, na wschód od Gnojna.

Miejscowość związana z działalnością braci polskich. W Gnojnie zbudowano zbór ariański ufundowany przez wyznającą ideologię braci polskich rodzinę Gnoińskich. Zbór z portretem założyciela Jana Gnoińskiego zburzono całkowicie w 1945. Z arianizmem związana była również żona założyciela zboru, Janina Gnoińska Sienieńska herbu Rak[3].

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Gnojno[4][5]
SIMC Nazwa Rodzaj
0238121 Kaleby kolonia
0238138 Krzywda kolonia
0238090 Piaski przysiółek
0238109 Piła Gnoińska przysiółek
0238115 Zagrądy część wsi

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

We wsi znajdują się obiekty wpisane do rejestru zabytków nieruchomych[6]:

  • kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela, z lat 1596–1598, nr rej.: A-44/1-2 z 18.10.1956 i z 22.06.1967,
  • kostnica na cmentarzu kościelnym z XV w., nr rej.: A-44/1-2 z 28.02.1958,
  • zespół dworski, nr rej.: 45/1-2 z 13.04.1933, z 13.07.1946, z 11.12.1957 i z 23.06.1967:
    • dwór z 2 poł. XVI w., przebudowany w XVII w. i w 1960,
    • park z XIX w.


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludność w miejscowościach statystycznych według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2017-07-15].
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  3. J. Szymański, Szlakiem Braci Polskich. Przewodnik turystyczny po Kielecczyźnie, Kielce 1962, s. 125.
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. GUS. Rejestr TERYT
  6. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 2018-09-30. s. 2. [dostęp 2015-10-09].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]