Godzilla kontra Megalon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Godzilla kontra Megalon
ゴジラ対メガロ
Gatunek familijny, science fiction
Data premiery Japonia17 marca 1973
Polska 1992
Kraj produkcji  Japonia
Język japoński
Czas trwania 81 minut
Reżyseria Jun Fukuda
Scenariusz Jun Fukuda
Shinichi Sekizawa
Główne role Katsuhiko Sasaki
Hiroyuki Kawase
Yutaka Hayashi
Robert Dunham
Muzyka Riichirō Manabe
Zdjęcia Yuzuru Aizawa
Scenografia Yoshifumi Honda
Montaż Michiko Ikeda
Produkcja Tomoyuki Tanaka
Wytwórnia Tōhō
Dystrybucja Japonia Tōhō
Polska Vision
Przychody brutto 220 000 000 ¥
Poprzednik Godzilla kontra Gigan
Kontynuacja Terror Mechagodzilli

Godzilla kontra Megalon (jap. ゴジラ対メガロ Gojira tai Megaro) – japoński film fantastyczno-naukowy z 1973 roku. Trzynasty film z serii o Godzilli.

W Polsce wyszedł w 1992 roku na VHS wydanym przez Vision.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

W latach 70. na Wyspach Aleuckich przeprowadzane są testy nuklearne pod ziemią. Niszczycielskie fale wstrząsowe docierają także do Wyspy Potworów.

Tymczasem wynalazca Gorō Ibuki relaksuje się ze swym młodszym bratem Rokku-chanem i ich przyjacielem, Jinkawą nad jeziorem. Wkrótce wytrząsy powoduje w jeziorze szczelinę, co powoduje całkowity ubytek w wodzie. Trójka wraca do laboratorium Ibukiego, by odkryć że zostało zdewastowane. Po chwili atakują ich dwaj mężczyźni. Jinkawa ściga włamywaczy samochodem, ale udaje im się uciec. Po powrocie dowiaduje się z braćmi Ibuki, że nic nie zostało ukradzione. Rokku-chan odnajduje na ziemi dziwny, czerwony pył. Jinkawa daje ów pył do ekspertyzy i odkrywa, że to osad z 30 mil p.p.m. Jedyne inne miejsce, w jakim został znaleziony, to Wyspa Wielkanocna.

Wkrótce Gorō prezentuje Jinkawie swój najnowszy wynalazek – humanoidalnego robota o imieniu Jet Jaguar. Wkrótce pod laboratorium znów docierają ci sami włamywacze, z porwanym uprzednio Rokku-chanem. Zamierzają użyć go jako przynęty, by włamać się tam ponownie. Za pomocą pistoletu gazowego usypiają Gorō i Jinkawę, a jeden z włamywaczy kontaktuje się z podziemną cywilizacją, Seatopią. Okazują się, że on i jej agentami.

Seatopianie, rozzłoszczeni z powodu podziemnych testów nuklearnych, które dotykają ich państwo, wzywają swojego boga, Megalona, by zemścił się na Ziemi, nie zważając na trzy miliony lat pokojowego współistnienia. Jeden z agentów więzi Rokku-chana i Gorō w wielkiej, metalowej skrzyni z zamiarem wysłania ich do Seatopii windą w jeziorze Kitayama. Skrzynię przewozi niczego nie świadomy kierowca wywrotki ze swym pomocnikiem.

Drugi seatopski agent przywiązuje Jinkawę do krzesła. Jet Jaguar, ma zostać użyty jako przewodnik Megalona w jego dziele zniszczenia. Agent opowiada mu o historii swojego narodu i jego misji. Jinkawie udaje się oswobodzić z lin, pozbawić agenta przytomności i pognać swoim samochodem w celu uratowania przyjaciół. Ściga go dwójka innych agentów, ale po brawurowym pościgu Jinkawa im ucieka.

Wkrótce na powierzchni ziemi zjawia się Megalon. Kierowcy wywrotki słysząc w radiu o Megalonie chcą wyrzucić skrzynię w pobliskiej tamie, jednak drugi seatopski agent grozi im pistoletem. Kierowcom wywrotki udaje się im go pozbyć, wyrzucając wprost w rozpadlinę, gdzie ginie na miejscu. Chcą wyrzucić metalową skrzynię nad tamą, ale w ostatniej chwili pojawia się tam Megalon. Przybywa także Jinkawa żądający otwarcia kontenera. Przerażeni kierowcy sądząc, że ma złe zamiary, kradną samochód Jinkawy i odjeżdżają. Skrzynia spada wprost do tamy, ale Megalon odrzuca ją odnóżem daleko w krzaki. Goro i Rokku-chan po upadku są na szczęście cali i zdrowi. Widzą Megalona podążającego za lecącym Jet Jaguarem. Jednak Gorō ma przy sobie miniaturowe urządzenie kontrolne, zrobione na wypadek awarii głównej jednostki w komputerze. Rokku-chan proponuje użyć Jet Jaguara, by ten wezwał do pomocy Godzillę.

Gorō kontaktuje się z Japońskimi Siłami Samoobrony o swym planie i zostaje przewieziony wojskowym helikopterem. Wynalazca kontaktuje się z Jet Jaguarem i za jego poleceniem robot leci na Wyspę Potworów i za pomocą języka migowego prosi Godzillę o pomoc, który niezwłocznie wskakuje do morza. Cesarz Seatopii dowiedziawszy, że nie ma kontroli nad Jet Jaguarem nakazuje poproszenie kosmitów z Nebula M o użycie Gigana. Jinkawa i Rokku-chan w międzyczasie zastawiają pułapkę na rezydującego w laboratorium seatopskiego agenta i ogłuszają go. Gdy po chwili ucieka zostaje śmiertelnie przygnieciony głazem zrzuconym przez Megalona.

Do cesarza Seatopii dociera wiadomość od kosmitów z Nebula M. Informują, że wysłali Gigana w kierunku Ziemi. Tymczasem Jet Jaguar powraca do laboratorium. Gorō odkrywa, że robot już nie słucha jego rozkazów. Taka możliwość została mu wbudowana na wypadek szczególnych sytuacji. Jet Jaguar działa teraz samodzielnie i odnajduje Megalona. Tam niespodziewanie powiększa się do gigantycznych rozmiarów, odpowiadających jego przeciwnikowi. Wkrótce bracia Ibuki i Jinkawa docierają na miejsce pojedynku. Zaskoczony Gorō sugeruje, że Jet Jaguar zdecydował się na zwiększenie rozmiaru do momentu przybycia Godzilli. Górę w walce bierze Jet Jaguar, aż do czasu nadejścia Gigana. Jet Jaguar nie radzi sobie z dwoma potworami i zbiera straszliwe cięgi. Gdy Megalon ma zadać mu ostateczny cios nagle pojawia się Godzilla. Po długiej bitwie pokonani Megalon i Gigan uciekają do swych domostw, a Seatopianie rezygnują ze swych planów. Jet Jaguar i Godzilla dziękują sobie nawzajem i obaj wracają do siebie – Godzilla na Wyspę Potworów, a Jet Jaguar w swym dawnym wzroście do swoich stwórców.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

  • Katsuhiko Sasaki – Gorō Ibuki
  • Hiroyuki Kawase – Rokurō „Rokku-chan” Ibuki
  • Yutaka Hayashi – Hiroshi Jinkawa
  • Robert Dunham
    • cesarz Seatopii,
    • seatopski agent na motocyklu
  • Gorō Naya – cesarz Seatopii (głos)
  • Kōtarō Tomita – seatopski agent #1
  • Wolf Ōtsuki – seatopski agent #2
  • Gentaro Nakajima – kierowca ciężarówki
  • Sakyo Mikami – pomocnik kierowcy ciężarówki
  • Kanta Mori – dowódca wojsk
  • Rolf Jessup – seatopski technik
  • Eisuke Nakanishi – Narrator (głos)
  • Tsugitoshi Komada – Jet Jaguar
  • Masachika Mori – Jet Jaguar
  • Hideto Date – Megalon
  • Shinij Takagi – Godzilla
  • Kenpachirō Satsuma – Gigan

Jet Jaguar[edytuj | edytuj kod]

Jet Jaguar
Jetto Jagā
Postać z Tōhō
Twórca Masaaki Sano, Jun Fukuda, Shinichi Sekizawa, Teruyoshi Nakano
Wystąpienia Godzilla kontra Megalon – 1973
Grany przez Tsugitoshi Komada, Masachika Mori
Dane biograficzne
Pochodzenie Robot
Płeć męska
Inne informacje
Wzrost 1,8 metra (wersja normalna)[1]
50 metrów (wersja powiększona)[1]
Masa 150 kg (wersja normalna)[1]
25 000 ton (wersja powiększona)[1]

Jet Jaguar (jap. ジェットジャガー Jetto Jagā) – zaawansowany technologicznie kolorowy robot zbudowany przez wynalazcę Gorō Ibukiego. Jego zadaniem była ochrona innych i przyjaźń z ludźmi. Został skradziony przez agentów Seatopii, podziemnej cywilizacji chcącej zemścić się na ludziach za testy nuklearne. Jet Jaguar miał służyć za przewodnik ich boga, Megalona, by poprowadził ku Tokio celem jego zniszczenia.

Ostatecznie Goro uwolnił się z niewoli seatopskich agentów i za pomocą miniaturowego urządzenia kontrolnego uwalnia Jet Jaguara z kontroli Seatopians. Na sugestię swego młodszego brata, Rokku-chana Jet Jaguar został wysłany na Wyspę Potworów, by wezwał na pomoc Godzillę w walce z MegaIonem.

W międzyczasie Jet Jaguar zaczął myśleć samodzielnie ku zaskoczeniu braci Ibuki i ich przyjaciela Jinkawy i postanowił stoczyć walkę z Megalonem. Tam niespodziewanie powiększył się do gigantycznych rozmiarów, odpowiadających jego przeciwnikowi. Gorō jest zdania, że zdecydował się na zwiększenie rozmiaru, póki nie przybędzie Godzilli. Jet Jaguar daje radę z Megalonem, dopóki nie przybywa użyczony przez kosmitów z Nebula M Gigan, gdzie oba potwory bezlitośnie biją Jet Jaguara. Gdy Megalon miał zadać ostateczny cios Jet Jaguarowi w porę przybył Godzilla. Wraz z potworem stoczył już wyrównaną walkę z Megalonem i Giganem. Jet Jaguar ocalił Godzillę przed wyplutą przez Megalona eksplodującą kulę, którą odrzucił w stronę wroga, dzięki czemu z łatwością go pobił. Po ataku Megalona i Gigana, Jet Jaguar rozpoczął walkę z Giganem, którą łatwo przegrał. Gdy Godzilla szedł pomóc Jet Jaguarowi, Megalon rozpoczął serię ataku eksplodujących kul tworząc ognisty krąg. Jet Jaguar unosząc się wyzwolił siebie i Godzillę z kręgu. Gdy Gigan zaczął uciekać powstrzymał go Jet Jaguar zrzucając go na ziemię. Tam Jet Jaguar złamał ramię Giganowi i po jego przegonieniu pomógł Godzilli w finałowym pokonaniu Megalona. Po walce Jet Jaguar podał z Godzillą sobie ręce i wrócił do dawnego rozmiaru, by znowu służyć braciom Ibuki i Jinkawie. Jinkawa zastanawia się, czemu robot stał się posłuszny, na co Gorō stwierdza, że jego wolna wola zniknęła wobec zakończonego obowiązku walki z Seatopią i wróci, gdy ponownie trzeba stanąć do walki o ludzkość.

Jet Jaguar pojawił później w serialu telewizyjnym Godzilla Island jako maszyna stworzona i służąca G-Guard monitorującej Wyspę Godzilli. W przeciwieństwie do filmu był całkowicie pilotowany przez ludzi i nie miał własnej woli. W tej wersji pojawił się jako trzy roboty. Główny Jet Jaguar zamiast swych tęczowych kolorów był całkowicie srebrny i był maszyną bitewną walczącą u boku Mechagodzilli i Moguery. Drugi robot – Jet Jaguar Medyk (jap. メディカルジェットジャガー Medikaru Jetto Jyagā) był całkowicie biały nie licząc krzyża medycznego na klatce piersiowej i leczył ranne potwory. Była to ulubiona maszyna Misato Jinguji, podczas jej pobytu na Wyspie Godzilli. Trzeci zaś – Jet Jaguar Strażak (jap. 消防ジェットジャガー Shōbō Jetto Jagā) był całkowicie czerwony i nosił ze sobą matoi. Jego zadaniem było gaszenie pożarów spowodowanych przez walki potworów.

Tło produkcji[edytuj | edytuj kod]

Preprodukcja[edytuj | edytuj kod]

W 1971 roku sieć supermarketów Seiyu ogłosiła kierowany dla dzieci konkurs, sponsorowany przez Tōhō i Tsuburaya Productions. Polegał na tym, by dzieci wysłały projekty potworów do programu telewizyjnego Katsura Kokinji’s Afternoon Show, a zwycięski projekt posłuży jako baza do następnego filmu z Godzillą. Zwycięzcą był chłopiec Masaaki Sano z rysunkiem potwora imieniem Red Alone (jap. レッド·アローン Reddo Arōn). Kostium Red Alone’a został stworzony do eventów i programów telewizyjnych sponsorowanych przez Seiyu, jednak Sano był rozczarowany, że jego oryginalnie biały potwór stał się czerwono-żółto-niebieski[2][3][4].

Podczas tworzenia scenariusza do następnego filmu z Godzillą, na bazie popularności seriali telewizyjnych tokusatsu pokroju Kamen Rider i Kikaider, Tōhō zleciło kierownikowi efektów specjalnych filmów z Godzillą, Teruyoshiemu Nakano przerobienie Red Alone’a na robota w stylu Ultramana. Nakano był temu niechętny temu, ponieważ był zdania, że jest za dużo postaci inspirowanych Ultramanem[3][4]. Red Alone jako Jet Jaguar został uwzględniony w scenariuszu do następnego filmu z Godzillą, gdzie wrogiem miał być Megalon z odrzuconego Godzilla vs. the Space Monsters: Earth Defense Directive (jap. ゴジラ対宇宙怪獣 地球防衛命令 Gojira tai Uchū Kaijū: Chikyū Bōei Meirei)[5].

Istnieje plotka o tym, jakoby początkowo w filmie mieli wystąpić jedynie Jet Jaguar i Megalon, ale w trakcie produkcji uznano, że Godzilla przyciągnie więcej widzów[6][7]. Wynikła ona z błędów w tłumaczeniu japońskich materiałów, zaś sam film od początku był planowany jako kolejny z serii[8].

Megalon w wersji Godzilla vs. the Space Monsters: Earth Defense Directive był opisywany jako poruszający się szybko stwór wydzielający gazowy smog z ciała i miał mieć oczy na końcach jego anten. Megalon dla Godzilla kontra Megalon otrzymał wygląd na bazie niewykorzystanego pomysłu na Gabarę z Rewanżu Godzilli jako insekta. Jego wygląd oparto głównie na japońskim rohatyńcu dwurożnym, zbieranym namiętne przez japońskie dzieci[3].

Nowy wygląd Jet Jaguara został pomyślany przez Nakano jako najbardziej odpychający i nieatrakcyjny. Z pierwotnego wyglądu Red Alone’a ostały się pióropodobne anteny i tors[3]. Szkice Megalona i Jet Jaguara były przypisane ilustratorowi Akihiko Iguchiemu, jednak ten zaprzeczał jakiegokolwiek udziału w Godzilla kontra Megalon, pozostawiając prawdziwą tożsamość twórcy bądź twórców szkiców jako tajemnicę[5].

Odkąd filmy z Godzillą stały się nieodłączną częścią bloku kinowego dla dzieci Toho Champion Festival, budżet musiał być niski, a scenariusz miał mieć ograniczenia. Z powodu braku czasu były trudności nad obniżeniem kosztów, a także zdecydowano się na ograniczenie obsady[9].

Reżyserem ponownie został Jun Fukuda. Shinichi Sekizawa miał napisać scenariusz, jednak był bardziej zajęty pisaniem tekstów piosenek i zarzucił jedynie pomysł na podwodne potwory zostają wysłane z zemsty na testy nuklearne[10]. Przeszliśmy w fazę produkcji bez jakichkolwiek przygotowań. Nie było czasu, by pan Sekizawa napisał scenariusz, więc pan Sekizawa dał ogólny zarys i reżyser Jun Fukuda napisał scenopis – wspominał Teruyoshi Nakano[2].

Casting[edytuj | edytuj kod]

w rolę Ibukiego Gorō Ibuki wcielił się syn Minoru Chiakiego, Katsuhiko Sasaki[11]. Na prośbę Tomoyukiego Tanaki perkusista z zespołu Village Singers Yutaka Hayashi przyjął rolę Jinkawy[12]. W rolę Rokku-chana wcielił znany z roli Kena w Godzilla kontra Hedora Hiroyuki Kawase[2].

Rolę cesarza Seatopii otrzymał za pośrednictwem Osmana Yusufa amerykański aktor Robert Dunham, który grywał już w filmach Tōhō z racji stałego pobytu w Japonii i biegłej znajomości języka japońskiego. Dunham oprócz tego grał seatopskiego agenta na motocyklu w scenie pościgu i wykonał wszystkie sztuczki kaskaderskie, nie zagrał jedynie ostatniej sceny, gdzie agent-motocyklista zostaje oblany farbą[2]. Dunham, mimo że znał język japoński, został zdubbingowany.

Innym cudzoziemcem zatrudnionym do filmu był niemiecki aktor Rolf Jessup wcielający w rolę technika, który w Seatopii pośredniczył w rozmowach z kosmitami z Nebula M[2].

Fukuda chciał umieścić pościg samochodowy. Związane z nim sztuczki kaskaderskie wykonała grupa Team Zamba przy wsparciu ekipy od efektów specjalnych[10].

Jest to pierwszy film, gdzie Godzilli nie grał Haruo Nakajima. W rolę potwora wcielił się Shinji Takagi. Kenpachirō Satsuma powtórzył rolę Gigana. Z kolei Megalona zagrał Hideto Date[3], a Jet Jaguara Tsugitoshi Komada i Masachika Mori[13].

Zdjęcia[edytuj | edytuj kod]

Mimo, że akcja działa się w okresie letnim, zdjęcia kręcono podczas zimy. Było to udręką dla Hiroyukiego Kawase noszącemu krótkie szorty i Katsuhiko Sasakiego, który miał problemy z wymawianiem kwestii. Jun Fukusa kazał im pić whisky dla rozgrzania. Sasaki wspominał, że Fukuda był dosyć agresywnym reżyserem, jednak jemu pozwalał na swobodę artystyczną[11]. Z kolei Kawase wspominał, że Fukuda był dość życzliwy[12]. Sam okres kręcenia według Teruyoshiego Nakano trwał wyjątkowo krótko, około trzech tygodni[2]. Cały okres produkcji trwał ledwie pół roku.

Efekty specjalne[edytuj | edytuj kod]

Z powodu niskiego budżetu ekipa od efektów specjalnych nie miała pieniędzy na nie i była zmuszona umieścić walki potworów na pustkowiu. Był to kolejny film z Godzillą, gdzie wykorzystano na dużą skalę fragmenty poprzednich filmów Tōhō, tj. The Mysterians, Mothra kontra Godzilla, Ghidorah – Trójgłowy potwór, Inwazja potworów, Pojedynek potworów, Ebirah – potwór z głębin, Zniszczyć wszystkie potwory, Godzilla kontra Hedora i Godzilla kontra Gigan. Niemal wszystkie sceny zniszczeń i z udziałem wojsk wykorzystano z poprzednich filmów[2]. Jedyną nową sceną destrukcji było zniszczenie tamy Ogōchi przez Megalona, określane przez Teruyoshiego Nakano jako „jedyny punkt luksusu przy ograniczonym budżecie”[3].

Kostium Godzilli do tego filmu został wykonany w tydzień, czyniąc go najszybciej zrobionym kostiumem Godzilli w historii[14]. Nakano podjął decyzję na bardziej komiczny charakter Godzilli, jako że film miał mieć premierę na Toho Champion Festival[15]. Stworzono także nowy kostium Gigana, który nie różnił się poza pewnymi szczegółami od poprzedniego. Kostiumy Jet Jaguara i Megalona stworzyli wymodelowany segmentowo przez Nobuyukiego Yasumaru and Tomokiego Kobayashiego[13][4]. Kostium Jet Jaguara został zbudowany z materiału piankowego, który został następnie pokryty arkuszami piankowej gumy i był podobno bardzo łatwopalny, więc załoga musiała zachować szczególną ostrożność podczas filmowania scen z wykorzystywaniem pirotechnikę[3]. Głowa Jet Jaguara została stworzona przy użyciu głównie FRP, a oczy wykonano z materiałów z tylnych świateł samochodowych pozyskanych od pobliskiego salonu samochodowego. Głowa została utworzona z dwóch połówek, które zostaną połączone za pomocą śrub, uniemożliwiając aktorowi zdejmowanie maski samodzielnie[16]. W głowicy zainstalowano również silnik sterujący mechanizmem rozciągania anten Jet Jaguara[4]. Kostium został pomalowany przez Takashiego Naganumę w barwach Red Alone’a[5].

Kostium Megalona z powodu zastosowanych materiałów okazał się najcięższym kostiumem potwora od czasów Godzilli [4] i sceny wykonywania skoków w powietrzu były niezwykle trudne dla speców od efektów specjalnych, a Nakano podobno był tak sfrustrowany podczas kręcenia, że sceny zostały prawie całkowicie wycięte. Ostatecznie skoki były symulowane przez wielu członków ekipy, którzy stali w krokwiach studyjnych wielokrotnie podnosząc Date w kostiumie w górę i w dół. Dodatkowe trudności sprawiała słaba słyszalność w kostiumie, przez co trzeba było oznajmiać Date gwizdkiem rozpoczęcie akcji.

Wykonano także do scen lotu 30-centymetrowe modele Megalona i Jet Jaguara[17]. W przypadku ujęć z bliska startującego w powietrze Jet Jaguara grający go aktorzy stali na drewnianych deskach i byli podnoszony w powietrzu przez wielu członków ekipy filmowej[4].

Premiera[edytuj | edytuj kod]

Godzilla kontra Megalon miał premierę 17 marca 1973 roku w ramach bloku kinowego dla dzieci Toho Champion Festival[18].

W Stanach Zjednoczonych premiera odbyła się 9 maja 1976 roku i był silnie promowany, m.in. plakatem, na którym Megalon i Godzilla walczą ze sobą na szczycie World Trade Center. Dystrybuujące go Cinema Shares, liczyło tym samym na zbicie popularności na szeroko reklamowanym remake’u Kinga Konga mającym premierę w tym samym roku[19]. Podczas premiery wydano także krótki czterostronicowy komiks pobieżnie streszczający fabułę filmu[2].

Odbiór filmu[edytuj | edytuj kod]

Wyniki finansowe[edytuj | edytuj kod]

W Japonii film zarobił 220 mln jenów sprzedano 980 tys. biletów, będąc tym samym pierwszym filmem z Godzillą, którego sprzedaż biletów nie przekroczyła miliona[20][21]. Jest to drugi najmniej dochodowy film z serii.

O ile w Japonii okazał się klapą finansową, tak w Stanach Zjednoczonych okazał się sukcesem zarabiając około 20 mln dolarów[22].

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Film jest uznany za jeden z najgorszych filmów z Godzillą. Wiele fanów krytykowało film za fatalne efekty specjalne bądź zastępowanie ich materiałami z poprzednich filmów, słabe aktorstwo, irytującą postać Rokku-chana, kuriozalny wygląd cesarza Seatopii i niedorzeczną fabułę[2][23][24]. Za przykład jakości filmu wymieniana jest scena, gdy Godzilla jeżdżąc na ogonie dokonuje kopniaka Megalona ostatecznie go pokonując. Scena ta jest wymieniana jako jedna z najbardziej kuriozalnych rzeczy w historii Godzilli[25][26][27].

Amerykańscy fani Godzilli szczególnie nienawidzą filmu za przyczynienie się do fatalnej reputacji serii i jej późniejszym odbiorze w Ameryce Północnej[19][23]. Był bowiem jednym z najbardziej rozpowszechnionych filmów z Godzillą w Stanach Zjednoczonych. W 1977 roku miał premierę w NBC, gdzie podczas przerw reklamowych pojawiał się komik John Belushi jako prowadzący, występując w kostiumie Godzilli z Hollywood Boulevard. Był tym samym pierwszym filmem z Godzillą puszczanym w paśmie prime time w amerykańskiej ogólnodostępnej telewizji[2]. Wielokrotnie pojawiał na amerykańskich kasetach VHS z powodu błędnego przekonania o byciu filmu w domenie publicznej.

Jednocześnie Vincent Caby z The New York Times, który dekadę wcześniej daj negatywną recenzję Ghidorze – Trójgłowemu potworowi, tak Godzillę kontra Megalona ocenił pozytywną recenzję zwracając uwagę, że Godzilla ze „smoka stał się św. Jerzym…” i doceniając humor i pomysłowość[28]. Także historyk specjalizujący się w kinie kaijū, David Kalat uważał film za rozrywkowy m.in. z powodu swej niedorzeczności i pod tym kątem ocenił go pozytywnie[29]. Yutaka Hayashi wspominał dobrze pracę na planie i po latach zakupił kasetę VHS z myślą o swej wnuczce[11]. Jun Fukuda nie ukrywający swej niechęci do reżyserowanych przez siebie filmów z Godzillą, najbardziej nienawidził Godzilli kontra Gigana i Godzilli kontra Megalona, i w wywiadzie dla BBC wyrażał zdziwienie, że ktoś może je lubić. Doceniał fakt popularności Godzilli wśród dzieci[30].

Megalon i Jet Jaguar nigdy nie pojawili się w późniejszych filmach z Godzillą. O ile Megalon jest uważany za śmiesznego potwora w Japonii, tak zachodni fani polubili potwora, o czym świadczy ilość jego występów w mediach związanych z Godzillą. Także Jet Jaguar spotkał się pozytywnym odbiorem fanów.

Odniesienia w kulturze popularnej[edytuj | edytuj kod]

  • W filmie Piątek, trzynastego III Debbie czyta w magazynie artykuł nt. 25-lecia Godzilli, zilustrowany amerykańskim plakatem Godzilla kontra Megalon[31].
  • Ślizg Godzilli na ogonie pojawia w czołówce sezonów 3-5 Mystery Science Theater 3000. W odcinku Warrior of the Lost World Joel otrzymuje w liście od fana zdjęcie tortu z podobizną tego fragmentu[32].
  • Jednymi z pseudonimów amerykańskiego artysty hip-hopowego MF Grimma są Jet Jaguar i Superstar Jet Jaguar[33].
  • Amerykański raper Tommy Gunn będąc członkiem grupy hip hopowej Monsta Island Czars nosił pseudonim Megalon[34]. Pod tym pseudonimem wydał też album pt. A Penny For Your Thoughts z 2004 roku[35].
  • Jet Alone z Neon Genesis Evangelion wykorzystał imię od Jet Jaguara i jego prototypu Red Alone’a[6].
  • W odcinku Code Geass: Lelouch of the Rebellion pt. Kōjo to Majo (jap. 皇女と魔女) pojawiają postacie podobne do Godzilli i Jet Jaguara[36].
  • W odcinku Transformers: Robots in Disguise pt. The Champ Grimlock pokonuje Groundpoundera w ten sam sposób co Godzilla Megalona[37].
  • W odcinku Świrów pt. Earth, Wind and... Wait for It Shawn prezentuje trampki o nazwie Jet Jaguar[38].
  • W odcinku Maski pt. Broadway Malady Maska w postaci godzillopodobnego potwora wykonuje ślizg na ogonie by pokonać Sir Andrew Wymoczka za sterami mechanicznej małpy[39].
  • W segmencie Don’t Shoot, It’s Only a Wallet z programu The Awful Truth wykorzystano klip z filmu jako komediowa metafora relacji rasowych[40].
  • W książce Player One Jet Jaguar pojawia się wraz z innymi japońskimi wielkimi robotami do wyboru w planszy tematycznej Black Tiger[41].
  • Jet Jaguar wystąpił w grze komputerowej Batoru Sakkā: Fīrudo no Hasha[42].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d 東宝特撮全怪獣図鑑. Shogakukan, lipiec 2014, s. 67. ISBN 978-4-09-682090-2. (jap.)
  2. a b c d e f g h i j Steve Ryfle: Japan’s Favorite Mon-star: The Unauthorized Biography of „The Big G”. ECW Press, 1998, s. 181-186. ISBN 1-55022-348-8. (ang.)
  3. a b c d e f g 東宝特撮映画大全集. Village Books, wrzesień 2012, s. 135, 154, 156-159. ISBN 4-864-91013-8. (jap.)
  4. a b c d e f 別冊映画秘宝 オール東宝怪獣大図鑑. Yosensha, wrzesień 2016, s. 176, 179, 181-182, 201, 207. ISBN 978-4-8003-0362-2. (jap.)
  5. a b c ゴジラ東宝チャンピオンまつりパーフェクション. ASCII Media Works, listopad 2014, s. 89, 103, 109, 111. ISBN 978-4-04-866999-3. (jap.)
  6. a b Raf Enshohma: Obscure Kaiju: Red Alone (ang.). Deviantart, 2015-12-04. [dostęp 2020-03-20].
  7. Cameron Heikkila: Guest Editorial: Jet Jaguar - Paunch, Paunch, PAUNCH! (ang.). Tokyo Lives, 2016-08-02. [dostęp 2020-03-20].
  8. Billy Doyle: Toho’s April Fools Day Joke, Jet Jaguar the Movie Leads to a History Lesson (ang.). Hero Club, 2019-04-01. [dostęp 2020-03-20].
  9. Kōhei Nomura: ゴジラ大辞典. Kasakura Publishing, sierpień 2004, s. 380. ISBN 4-7730-0292-1. (jap.)
  10. a b Akiyoshi Nakano, Katsuki Someya: 特技監督 中野昭慶. Wise Publishing, 2014, s. 221-224, seria: ワイズ出版映画文庫. ISBN 978-4-89830-280-4.
  11. a b c Brett Homenick: GODZILLA’S LEADING MAN OF THE 1970S! Katsuhiko Sasaki Discusses His Life and Career in Film! (ang.). Vantage Point Interviews, 2019-08-12. [dostęp 2020-03-20].
  12. a b Brett Homenick: RACE CARS, DRUMS, AND MONSTERS! Yutaka Hayashi on His Varied Entertainment Career! (ang.). Vantage Point Interviews, 2019-06-29. [dostęp 2020-03-20].
  13. a b Osamu Kishikawa: Toho SFX Movies Authentic Visual Books. T. 6: Jet Jaguar. Dai Nippon Publishing, 2018, s. 181-186. ISBN 1-55022-348-8. (jap. • ang.)
  14. Joshua Reynolds: Godzilla: Through the Ages (ang.). Toho Kingdom, 2016-12-14. [dostęp 2020-03-20].
  15. David Milner: Teruyoshi Nakano Interview (ang.). Kaiju Conversations, lipiec 1994. [dostęp 2020-03-20].
  16. 大ゴジラ図鑑2. Hobby Japan Co., Ltd., grudzień 1995, s. 134. ISBN 4-89425-117-5. (jap.)
  17. ゴジラ1954-1999超全集. Shogakukan, styczeń 2000, s. 152. ISBN 4-09-101470-4. (jap.)
  18. Keith Aiken: THE JAPANESE GIANT MONSTERS FESTIVAL (ang.). American Cinematheque. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-01-20)].
  19. a b Anthony Romero: Review: Godzilla vs. Megalon (1973) (ang.). Toho Kingdom, 2003-04-18. [dostęp 2020-03-20].
  20. ゴジラが皇居を襲わなかった本当の理由~何もわかっちゃいない産経コラム (jap.). GetNews, 2013-01-27. [dostęp 2020-03-20].
  21. 歴代ゴジラ映画作品一覧 (jap.). 年代流行. [dostęp 2020-03-20].
  22. Edward Edelson: Great Animals of the Movies. Doubleday, 1980, s. 85. ISBN 0-385-14729-5. (ang.)
  23. a b Chris Holland, Scott Hamilton: Godzilla vs Megalon (1973) - Stomp Tokyo Video Reviews (ang.). Stomp Tokyo, 2002-06-06. [dostęp 2020-03-20].
  24. Barry Goldberg: Godzilla vs. Megalon (ang.). Barry’s Temple of Godzilla. [dostęp 2020-03-20].
  25. Austin Lawrence: Top 7 Hilarious Godzilla Moments (ang.). Stuffed Media, 2014-08-04. [dostęp 2020-03-20].
  26. Andrew Cassady: Top 5 WTF Moments from the Godzilla Series (ang.). Kentucky Sports Radio, 2014-05-13. [dostęp 2020-03-20].
  27. Mark Pellegrini: Godzilla: The Showa Series, Part 13: Godzilla vs. Megalon (1973) (ang.). AIPT, 2014-05-13. [dostęp 2020-03-20].
  28. Vincent Canby. Another ‘Godzilla’ Movie. „The New York Times”, s. 26, 1976-07-22. ISSN 0362-4331. [dostęp 2020-03-22]. 
  29. Patrick Galvan: David Kalat Interview (ang.). Toho Kingdom, 2016-08-07. [dostęp 2020-03-20].
  30. Patrick Galvan: They Weren’t Fans: Godzilla Directors (ang.). Toho Kingdom, 2017-06-14. [dostęp 2020--].
  31. MinovskyArticle: Debbie from Part 3, while reading an article about Godzilla vs Megalon (ang.). Twitter, 2018-09-27. [dostęp 2020-03-20].
  32. Warrior of the Lost World. Trace Beaulieu, Paul Chaplin, Frank Conniff, Joel Hodgson, Bridget Jones, Kevin Murphy, Mary Jo Pehl, Colleen Henjum, Jim Mallon (scen.). Mystery Science Theater 3000. Comedy Central. 24 lipca 1993. Odcinek 1, sezon 5.
  33. MF Grimm (ang.). Genius Lyrics. [dostęp 2020-03-02].
  34. Monsta Island Czars (ang.). Genius Lyrics. [dostęp 2020-02-29].
  35. Megalon (2) – A Penny For Your Thoughts (ang.). Discogs. [dostęp 2020-03-02].
  36. 皇女と魔女. Satoshi Toba (reż.), Ichirō Ōkouchi (scen.). Code Geass: Lelouch of the Rebellion. Mainichi Broadcasting System. 3 listopada 2006. Odcinek 5, seria 1.
  37. The Champ. Vinton Heuck (reż.), Steven Melching (scen.). Transformers: Robots in Disguise. Cartoon Network. 25 czerwca 2015. Odcinek 19, sezon 1.
  38. Earth, Wind and... Wait for It. Tim Matheson (reż.), Anupam Nigam (scen.). Świry. USA Network. 23 stycznia 2009. Odcinek 12, sezon 3.
  39. Broadway Malady. Ralph Soll. Maska. CBS. 02 października 1996. Odcinek 22, sezon 2.
  40. Compassionate Conservative Night. Michael Moore, Nick McKinney. The Awful Truth. Bravo. 24 maja 2000. Odcinek 2, sezon 2.
  41. Ernest Cline: Ready Player One. Wyd. 2. Arrow Books, 2012, s. 257. ISBN 978-0-09-956043-2. (ang.)
  42. Battle Soccer: Field no Hasha (1992) (ang.). Tumblr. [dostęp 2020-03-20].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]