Goga Agamirow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Goga Agamirow
Гога Агамиров
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 18 sierpnia 1916
Grozny
Data i miejsce śmierci 11 kwietnia 1997
Woroneż
Przebieg służby
Lata służby 1943-1972
Siły zbrojne Armia Czerwona,
Wojskowe Siły Powietrzne
Jednostki 337 pułk lotniczy 5 Gwardyjskiej Dywizji Lotniczej 4 Gwardyjskiego Korpusu Lotniczego Lotnictwa Dalekiego Zasięgu
Stanowiska dowódca eskadry
Główne wojny i bitwy front wschodni (II wojna światowa)
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Aleksandra Newskiego (Związek Radziecki) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Order Czerwonej Gwiazdy Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za zasługi bojowe” Medal „Partyzantowi Wojny Ojczyźnianej” I klasy (ZSRR) Medal „Za obronę Leningradu”

Goga Grigorjewicz Agamirow (ros. Гога Григорьевич Агамиров, orm. Գոգա Աղամիրով, ur. 18 sierpnia 1916 w Groznym, zm. 11 kwietnia 1997 w Woroneżu) – radziecki lotnik wojskowy, pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1944).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w ormiańskiej rodzinie robotniczej. Skończył 9 klas, później pracował jako ślusarz, w 1937 ukończył szkołę lotnictwa cywilnego w Bałaszowie i został pilotem nowosybirskiego oddziału Zachodniosyberyjskiego Zarządu Lotnictwa Cywilnego. Od 1940 należał do WKP(b). Od czerwca 1942 uczestniczył w wojnie z Niemcami jako dowódca oddziału pułku lotniczego Specjalnej Zachodniej Grupy przy 1 Armii Powietrznej Frontu Zachodniego, potem instruktor 74 samodzielnej eskadry szkolnej. W październiku 1942 został pilotem 1 eskadry transportowo-bombowej 1 samodzielnego pułku lotnictwa cywilnego, działając dla Sztabu Ruchu Partyzanckiego Frontu Zachodniego i zabezpieczając łączność partyzantów z Wielką Ziemią oraz dostarczając partyzantom amunicję i zaopatrzenie. W czerwcu 1943 został powołany do Armii Czerwonej i 23 lipca zaliczony w skład 22 gwardyjskiego pułku dalekiego zasięgu, w składzie którego wykonywał naloty na węzły kolejowe i centra przemysłowe przeciwnika. W 1943 i 1944 bombardował obiekty w Helsinkach, od marca do czerwca 1944 działał w składzie samodzielnej grupy lotniczej dla utrzymywania łączności z oddziałami Narodowej Armii Wyzwolenia Jugosławii, wykonał 44 loty do Jugosławii, dostarczając partyzantom łącznie ponad 20 ton ładunku i przewożąc 40 oficerów[1]. W czerwcu 1944 został dowódcą eskadry 337 pułku lotniczego 5 Gwardyjskiej Dywizji Lotniczej 4 Gwardyjskiego Korpusu Lotniczego Lotnictwa Dalekiego Zasięgu. Do października 1944 wykonał 218 lotów bojowych, w tym 76 (z czego 54 nocą) w składzie lotnictwa cywilnego i 142 (wszystkie nocą) w składzie Lotnictwa Dalekiego Zasięgu, za co otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. Bombardował węzły kolejowe w Briańsku, Orle, Krasnohradzie, Połtawie i Orszy. W 1943 wykonał wiele nalotów na artylerię przeciwnika pod Leningradem i wziął udział w bitwie o Dniepr. Po wojnie kontynuował służbę w armii, w 1957 ukończył kursy doskonalenia kadry oficerskiej przy Akademii Wojskowo-Powietrznej, później był dowódcą pułku lotniczego i naczelnikiem garnizonu w Workucie, w 1972 został zwolniony do rezerwy w stopniu pułkownika.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]