Goldman Sachs

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
The Goldman Sachs Group, Inc.
Ilustracja
Państwo  Stany Zjednoczone
Stan  Nowy Jork
Siedziba Nowy Jork
Adres 200 West Street, New York
Data założenia 1869
Prezes David M. Solomon
Zatrudnienie 34 800 osób (2016)
Giełda NYSE: GS
ISIN US38141G1040
Położenie na mapie Manhattanu
Mapa lokalizacyjna Manhattanu
The Goldman Sachs Group, Inc.
The Goldman Sachs Group, Inc.
Położenie na mapie Stanów Zjednoczonych
Mapa lokalizacyjna Stanów Zjednoczonych
The Goldman Sachs Group, Inc.
The Goldman Sachs Group, Inc.
Położenie na mapie stanu Nowy Jork
Mapa lokalizacyjna stanu Nowy Jork
The Goldman Sachs Group, Inc.
The Goldman Sachs Group, Inc.
Położenie na mapie Nowego Jorku
Mapa lokalizacyjna Nowego Jorku
The Goldman Sachs Group, Inc.
The Goldman Sachs Group, Inc.
Ziemia40°42′53″N 74°00′52″W/40,714722 -74,014444
Strona internetowa
Siedziba Goldman Sachs Group, Inc.

Goldman Sachs Group, Inc. – jeden z największych banków inwestycyjnych na świecie, założony w 1869 oraz mający swoją siedzibę w Nowym Jorku.

Goldman Sachs Group Inc. ma biura w głównych centrach finansowych takich jak: Nowy Jork, Londyn, Chicago, Los Angeles, San Francisco, Frankfurt, Zurych, Paryż, São Paulo, Bangalore, Mumbaj, Hongkong, Pekin, Singapur, Salt Lake City, Sydney, Dubaj, Mediolan, Melbourne, Tokio, Tajpej, Moskwa, Toronto, a od maja 2011 także w Warszawie[1].

Goldman Sachs działa jako doradca finansowy dla największych przedsiębiorstw, rządów i najbogatszych rodzin na świecie. Działa jako bezpośredni dealer w kontaktach z Bankiem Federalnym w Stanach Zjednoczonych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

1869–1929[edytuj | edytuj kod]

Bank został założony w 1869 przez niemieckiego imigranta żydowskiego pochodzenia Marcusa Goldmana. W 1882 do firmy dołączył jego zięć, również żydowskiego pochodzenia, Samuel Sachs, co spowodowało zmianę nazwy na Goldman Sachs. Spółka wyrobiła sobie markę dzięki pionierskiemu wykorzystaniu papierów komercyjnych dla przedsiębiorstw i w 1896 akcje banku zostały dopuszczone do obrotu na Nowojorskiej Giełdzie Papierów Wartościowych. Na początku XX wieku był liczącym się graczem w przeprowadzaniu ofert publicznych.

1929–1980[edytuj | edytuj kod]

Reputacja firmy znacznie ucierpiała na skutek kryzysu z roku 1929. W 1930 Sidney Weinberg postanowił skupić działalność banku na transakcjach inwestycyjnych. Miał być to element poprawy nadszarpniętego wizerunku. Za czasów Weinberga bank zaczął prowadzić badania nad sposobami inwestowania, a także powstał w nim dział zajmujący się obligacjami komunalnymi. W tym czasie Goldman Sachs był jednym z pierwszych banków stosujących strategię risk arbitrage.

W latach 50. do banku dołączył Gus Levy, który był pionierem w strategii handlowania block trading.

Kolejny kryzys bank przeżywał w 1970, kiedy to zbankrutowała spółka Penn Central Railroad Company. Była to największa upadłość jak do tamtego czasu, a Goldman Sachs przeprowadził emisję większości akcji.

W latach 70. bank otworzył w Londynie pierwsze zagraniczne biuro. Rozwijał także usługi wealth management i fixed income. W 1974 zastosował strategię białego rycerza do obrony Electric Storage Battery przed wrogim przejęciem ze strony Nickel i rywala Goldmana Morgan Stanley. Ugruntowało to pozycję banku jako doradcy inwestycyjnego.

1980–1999[edytuj | edytuj kod]

W latach 80. Goldman kupił firmę J. Aron & Company, która zajmowała się handlem surowcami, głównie kawą i złotem. Pracował w niej obecny prezes banku Lloyd Blankfein.

W 1986 powstał Goldman Sachs Asset Management, który zajmuje się obecnie głównie funduszami hedgingowymi. W tym samym roku bank przeprowadził IPO Microsoftu oraz dołączył do giełd w Londynie i Tokio.

Po rozpadzie Związku Radzieckiego bank zaangażował się w procesy prywatyzacyjne.

W 1994 bank otworzył swoje biuro w Pekinie.

Od 1999[edytuj | edytuj kod]

W 1999 bank zadebiutował na giełdzie. Jednak w ofercie publicznej pojawiło się tylko około 12% akcji. Henry Paulson został dyrektorem generalnym i przewodniczącym rady nadzorczej.

W 1999 Goldman kupił Hull Trading Company za 531 milionów USD, natomiast w 2000 Spear, Leeds, & Kellogg za 6,3 miliarda USD.

Paulson opuścił bank w 2006, by zostać sekretarzem skarbu Stanów Zjednoczonych. Dyrektorem generalnym i przewodniczącym rady nadzorczej został Lloyd C. Blankfein.

W lutym 2009 bank Goldman Sachs poinformował, że kończy ze spekulacją obliczoną na spadek wartości złotego. Przyznał, że na osłabianiu walut z regionu Europy Środkowo-Wschodniej zarobił dużo ponad to, co zakładał[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]