Grażyna Brodzińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grażyna Brodzińska
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1951
Kraków, Polska
Typ głosu sopran
Gatunki operetka
Zawód solistka operetkowa, aktorka
Aktywność od 1970
Odznaczenia
Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Strona internetowa
Grażyna Brodzińska na scenie

Grażyna Brodzińska (ur. 3 maja 1951 w Krakowie[1]) – polska śpiewaczka operetkowa, musicalowa oraz operowa (sopran) i aktorka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest córką śpiewaczki Ireny Brodzińskiej i reżysera Edmunda Waydy oraz żoną aktora Damiana Damięckiego. Jej bratanicą jest Natalia Brodzińska, śpiewaczka i skrzypaczka[2]. Grażyna Brodzińska najpierw ukończyła szkołę baletową. Potem trafiła do gdyńskiego Studia Wokalno-Aktorskiego Danuty Baduszkowej. Śpiewu uczyła ją profesor Zofia Janukowicz-Pobłocka. Później w doskonaleniu wokalnego warsztatu przez dziesięć lat pomagali jej Urszula Trawińska-Moroz i Ryszard Karczykowski. Na scenie zadebiutowała w 1970 roku podczas studiów w Gdyni.

W latach 1969–1976 pracowała w Teatrze Muzycznym w Gdyni. W późniejszych latach śpiewała w Teatrze Muzycznym w Szczecinie. Była solistką Operetki Warszawskiej i Teatru Muzycznego Roma w Warszawie. Od roku 2002 współpracuje między innymi z Gliwickim Teatrem Muzycznym. Nagrała trzy recitale telewizyjne. Koncertuje w Polsce i za granicą. Brała udział w cyklu telewizyjnym Z batutą i humorem Macieja Niesiołowskiego.

W 2019 dołączyła do obsady serialu Barwy szczęścia grając pianistkę Arletę Banach[3].

Repertuar[edytuj | edytuj kod]

Grażyna Brodzińska śpiewa repertuar operetkowy, operowy, musicalowy i piosenki ze światowego repertuaru. Współpracuje z wieloma krajowymi orkiestrami filharmonicznymi i operowymi. Dokonała licznych nagrań telewizyjnych i radiowych.

Artystka występowała także gościnie przed publicznością Stanów Zjednoczonych, Kanady, Francji, Austrii, Anglii, Włoch, Belgii, Izraela, Holandii oraz Australii. W Kammeroper w Wiedniu śpiewała partię Eurydyki w operetce Offenbacha Orfeusz w piekle oraz partię Zerliny w operze Mozarta „Don Giovanni”. W Teatrze Wielkim w Warszawie śpiewała gościnnie partię Adeli w „Zemście nietoperza” Straussa i partię Kasi w operze Kamieńskiego „Nędza uszczęśliwiona”. Ma w swoim dorobku artystycznym wiele głównych ról w przedstawieniach muzycznych.

Co roku śpiewa na Festiwalu im. Jana Kiepury w Krynicy. Dyrektor artystyczny tego festiwalu, Bogusław Kaczyński powiedział o niej: Prezentuje najwyższy kunszt sztuki wokalnej. Obdarzona urodą, wdziękiem, scenicznym temperamentem, śpiewa, tańczy, czaruje publiczność teatralną i filharmoniczną.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

W 2000 roku odebrała statuetkę Ariona przyznawaną przez Sekcję Teatrów Muzycznych ZASP-u z okazji Dnia Artysty Śpiewaka. W 2006 roku otrzymała Złotą Myśl – nagrodę dla zasłużonych w dziedzinie kultury i nauki[4].

Jej płyta, Śpiewaj, kochaj, osiągnęła w 2004 roku laur złotej płyty[5]. W 2007 uhonorowana Srebrnym, a w 2015 Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[6].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • 2008, Sway – Kołysz mnie, Grażyna Brodzińska, „Krakowska Młoda Fliharmonia” pod dyrekcją Tomasza Chmiela
  • 2002, Śpiewaj, kochaj, Grażyna Brodzińska
  • 1999, Najpiękniejsze kolędy, Grażyna Brodzińska, Bogusław Morka, Ryszard Morka
  • 1998, Pardon Madame, Grażyna Brodzińska, Bogusław Morka, Maciej Niesiołowski i Orkiestra Sinfonietta Bydgoska
  • 1997, Jestem zakochana – 12 najpiękniejszych arii operetkowych, Grażyna Brodzińska, Orkiestra Sinfonia Varsovia pod dyrekcją Macieja Niesiołowskiego

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]