Grabina (gmina Zagórów)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grabina
osada
Ilustracja
Centrum wsi
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat słupecki
Gmina Zagórów
Liczba ludności (2004) 8
Strefa numeracyjna 63
Tablice rejestracyjne PSL
SIMC 0301701
Położenie na mapie gminy Zagórów
Mapa lokalizacyjna gminy Zagórów
Grabina
Grabina
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Grabina
Grabina
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Grabina
Grabina
Położenie na mapie powiatu słupeckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu słupeckiego
Grabina
Grabina
Ziemia52°07′00,0480″N 17°55′27,2280″E/52,116680 17,924230
Przystanek autobusowy z rudy darniowej

Grabinaosada w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie słupeckim, w gminie Zagórów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś jest typowym przykładem osadnictwa olęderskiego. Wraz z sąsiednimi wsiami (np. Łazińsk Pierwszy i Drugi) powstała w XVIII wieku. Kolonizatorzy zobowiązani byli do karczowania lasów i osuszania bagien. W zamian za czynsz cieszyli się wolnościami religijnymi i samorządem. Do dziś zachował się tutaj charakterystyczny dla osadnictwa olęderskiego krajobraz, będący mozaiką pól, lasów, samotnych zagród, ścieżek polnych i rowów wodnych. Kres tej wspólnocie położyła II wojna światowa i będące jej wynikiem wysiedlenia niemieckojęzycznej ludności po 1945. Pozostałością po Olędrach są budynki z drewna, cegły i rudy darniowej[1].

Okolice wsi były terenem wydobywania rudy darniowej przetapianej w miejscowych, prostych zakładach hutniczych.

W 1939 w pobliskim lesie członkowie Selbstschutzu dokonali bestialskiego mordu na Polakach, co upamiętnia stosowny pomnik.

Do 1954 roku siedziba gminy Trąbczyn. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa konińskiego.

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

W wyniku powojennych wysiedleń następuje stopniowa renaturyzacja dawnych terenów rolnych – na obszarach suchych zarastają one borami sosnowymi, a na wilgotnych olsami. U źródeł rzeki Bartosz odnowieniu uległy tereny bagienne, będące ostoją ptactwa. Występują tam m.in.: bocian biały, bocian czarny, żuraw, kszyk, dudek, a nawet bielik. W lasach i na wysokich wydmach w okolicy żyją m.in.: gacek wielkouchy, mroczek posrebrzony, dzięcioły (sześć gatunków), a także dziki, sarny i jelenie[1].

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Od 1943 do 1993 miejscowość posiadała stację kolei wąskotorowej na linii z Witaszyc. Ruch pasażerski zawieszono 29 czerwca 1991. Budynek z napisem stacyjnym i resztkami peronu istnieje do dziś, a w jego pobliżu stoi przystanek autobusowy zbudowany z rudy darniowej[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c tablica informacyjna w Grabinie, Ekomuzeum Doliny Warty i Puszczy Pyzdrskiej

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]