Granica białorusko-łotewska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Granica międzypaństwowa
Mapa
Państwa graniczące  Białoruś
 Łotwa
Okres istnienia od 1991
Długość 141–172,912 km

Granica białorusko-łotewska – lądowa granica międzypaństwowa między Białorusią i Łotwą, zewnętrzna granica Unii Europejskiej i Strefy Schengen. Jej długość według różnych źródeł wynosi 141 km[1], ok. 160 km[2] lub 172,912 km[3]. Powstała w 1991 roku po uzyskaniu niepodległości przez Białoruś i Łotwę. Przebiega po dawnej granicy administracyjnej między Białoruską SRR i Łotewską SRR. Oficjalnie zatwierdzona została 21 lutego 1994 roku[3].

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Na zachodzie granica rozpoczyna się w trójstyku z granicami litewsko-łotewską i białorusko-litewską. Następnie biegnie po dawnej granicy polsko-łotewskiej sprzed 1939 roku do miejsca, gdzie na odcinku 16,6 km przebiega korytem rzeki Dźwiny. Dalej na wschód biegnie po dawnej przedwojennej granicy łotewsko-radzieckiej. Na wschodzie kończy się w trójstyku z granicami: białorusko-rosyjską i łotewsko-rosyjską. Z granicą po białoruskiej stronie sąsiaduje obwód witebski.

Delimitacja i demarkacja[edytuj | edytuj kod]

Pomiędzy Białorusią i Łotwą nie ma sporów dotyczących delimitacji granicy, jednak jej demarkacja została dokonana jednostronnie, jedynie przez Łotwę[2].

Przejścia graniczne[edytuj | edytuj kod]

Głównymi przejściami drogowymi na granicy białorusko-łotewskiej są Silene-Urbany (na drodze do Mińska) i Paternieki-Grigorowszczina (na drodze łączącej łotewski Dyneburg z białoruskim Nowopołockiem). Oba są przejściami międzynarodowymi dla obywateli wszystkich krajów świata i osób bez obywatelstwa. Mogą odbywać się na nich kontrole: graniczna, celna, sanitarno-epidemiologiczna, weterynaryjna, fitosanitarna, samochodowa[4]. Ponadto funkcjonuje szereg mniejszych przejść drogowych obsługujących ruch lokalny. Wszystkie łotewskie przejścia graniczne są skomputeryzowane, wyposażone w elektroniczne czytniki dokumentów i zintegrowane z systemem rejestracji pojazdów i osób[2].

Ruch transgraniczny[edytuj | edytuj kod]

Łotwa wydaje rocznie kilkanaście tysięcy wiz wjazdowych obywatelom Białorusi (np. w 2001 roku wydała ich 11 883). Białoruskich turystów przyciąga wysoka jakość usług na Łotwie i jej zachodnioeuropejska architektura. Ruch towarowy obejmuje przede wszystkich tranzyt z Białorusi i Ukrainy w kierunku rosyjskich miast: Pskowa, Nowogrodu Wielkiego i Petersburga[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]