Granica brytyjsko-irlandzka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Granica międzypaństwowa
Ireland.svg
Państwa graniczące  Irlandia
 Wielka Brytania
Okres istnienia od 1922
Długość 360[1] km
Przebieg granicy
Znak ostrzegający kierowców przekraczających granicę o zmianie miary prędkości z mph (brytyjskiego) na km/h (irlandzkiego)

Granica brytyjsko-irlandzka (irl. Teorainn Éireannach) – granica międzypaństwowa pomiędzy Irlandią i Wielką Brytanią.

Granica rozpoczyna się na północnym krańcu wyspy w Lough Foyle, kończy się na wschodzie, nad Morzem Irlandzkim w Carlingford Lough. Jest to jedyna granica lądowa Wielkiej Brytanii i Irlandii. Tak jak inne granice w Unii Europejskiej, granica jest otwarta, chociaż oba państwa nie należą do strefy Schengen.

Ustanowienie[edytuj | edytuj kod]

Granica została stworzona w 1921 przez Parlament Brytyjski na podstawie Government of Ireland Act z 1920, który wprowadzał w Irlandii rządy autonomiczne z dwoma parlamentami: Irlandii Południowej i Irlandii Północnej[2]. Sześć z trzydziestu dwóch hrabstw irlandzkich zostało przyłączonych do Irlandii Północnej, zaś z reszty stworzono Irlandię Południową. Traktat angielsko-irlandzki z grudnia 1921 tworzył Wolne Państwo Irlandzkie. Granica pomiędzy Wielką Brytanią i Irlandią stała się granicą międzynarodową w grudniu 1922, gdy Wolne Państwo Irlandzkie uzyskało niepodległość.

Hrabstwa przygraniczne[edytuj | edytuj kod]

Irlandia Północna[edytuj | edytuj kod]

Republika Irlandii[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Irlandia - Encyklopedia PWN - źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy, encyklopedia.pwn.pl [dostęp 2017-11-23] (pol.).
  2. (Statutory Rules & Orders published by authority (SR&O) 1921, No. 533).