Grant Babajan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grant Babajan
Грант Бабаян
podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 7 czerwca 1921
Taza Giuch, Armenia
Data i miejsce śmierci 17 lutego 1995
Erywań
Przebieg służby
Lata służby 1939-1947
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Bohdana Chmielnickiego III klasy Order Aleksandra Newskiego (Związek Radziecki) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Medal 100-lecia urodzin Lenina Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal „Za Obronę Moskwy” Medal „Za obronę Kaukazu” Medal „Za Wyzwolenie Warszawy” Medal „Za zdobycie Berlina” Medal Weterana Pracy Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 30 years of victory rib.png 40 years of victory rib.png Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały”

Grant Geworkowicz Babajan (ros. Грант Геворкович Бабаян, ur. 7 czerwca 1921 we wsi Taza Giuch (obecnie Nor Giuch) w rejonie kotajkskim w Armenii, zm. 17 lutego 1995 w Erywaniu) – radziecki podpułkownik narodowości ormiańskiej, Bohater Związku Radzieckiego (1946).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie robotniczej. W 1939 skończył szkołę średnią, pracował w organach łączności specjalnej w Erywaniu, w grudniu 1939 został powołany do Armii Czerwonej. W lipcu 1941 ukończył wojskową szkołę piechoty i został skierowany na front wojny z Niemcami, walczył kolejno na Froncie Rezerwowym, Briańskim, Zachodnim, Zakaukaskim, Północno-Kaukaskim, w składzie Samodzielnej Armii Nadmorskiej, na 4 Froncie Ukraińskim, ponownie w składzie Samodzielnej Armii Nadmorskiej i na 1 Froncie Białoruskim, był trzykrotnie ranny (w kwietniu 1943, w kwietniu 1945 i w maju 1945). W dniach od 16 do 23 kwietnia 1945 jako dowódca batalionu 400 pułku piechoty 89 Dywizji Piechoty 33 Armii 1 Frontu Białoruskiego w stopniu majora brał udział w walkach o Frankfurt nad Odrą, dzięki umiejętnemu dowodzeniu wypierając siły wroga. Został wówczas ranny, jednak nie opuścił pola walki. Kontynuował służbę w armii do 1947, gdy został zdemobilizowany w stopniu podpułkownika.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]