Grudzyny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grudzyny
wieś
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat jędrzejowski
Gmina Imielno
Strefa numeracyjna 41
Kod pocztowy 28-313[1]
Tablice rejestracyjne TJE
SIMC 0239497
Położenie na mapie gminy Imielno
Mapa lokalizacyjna gminy Imielno
Grudzyny
Grudzyny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Grudzyny
Grudzyny
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Grudzyny
Grudzyny
Położenie na mapie powiatu jędrzejowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu jędrzejowskiego
Grudzyny
Grudzyny
Ziemia50°33′35″N 20°23′18″E/50,559722 20,388333

Grudzynywieś sołecka[2] w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie jędrzejowskim, w gminie Imielno[3][4].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Części miejscowości[edytuj | edytuj kod]

Integralne części miejscowości Grudzyny[3][4]
Identyfikator miejscowości Nazwa Miejscowości Rodzaj miejscowości
0239505 Wrzosy przysiółek

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historia wsi sięga XIII wieku. Kodeks Dyplomatyczny Cystersów Mogilskich z roku 1236 r. wymienia Zdzisława z Grudzyny jako świadka w sporach o prebendy. Tenże Zdzisław w roku 1243 r. był stolnikiem krakowskim z rodu Kuropatwów pieczętujący się herbem Szreniawa. Do rodu Kuropatwów wieś należy do schyłku XV wieku, potem przechodzi do Dembińskich herbu Rawicz, a następnie Oraczewskich – w roku 1624[5].

Według ksiąg poborowych z 1681, wieś kościelna „Grudzina” miała w dwóch działach, Oraczowskiego i Kmity, 13 łanów kmiecych, 6 zagrodników bez roli, 1 czynszownika 8 komorników z bydłem i 9 komorników bez bydła[6].

W wieku XIX Grudzyny opisano jako, wieś i folwark w powiecie jędrzejowskim, gminie Mierzwin, parafii własnej.

Według spisu z r. 1827 było tu 15 domów i 85 mieszkańców[7]. Folwark Grudzyny z attynecją „Regałów” i „Kępiołka”, posiadał rozległość 783 mórg, posiadał budynków murowanych 3, drewnianych 5. Wieś folwarczna Grudzyny osad 18, z gruntem mórg 81.[8]

W r. 1852 ma miejsce konfiskata Grudzyn a to na skutek udziału w powstaniu Stanisława Szamoty ówczesnego właściciela. W roku 1855, odkupuje wieś na licytacji jego żona Teodozja z Gołuchowskich i tegoż samego roku sprzedaje Eulegiuszowi Zakrzewskiemu. W roku 1859 nabywa ją Nestor Koszutski. W latach 30. XX wieku właścicielami ośrodka dworskiego była rodzina Zubrzyckich[9].

Kościół i parafia

W roku 1365 Bodzanta biskup krakowski dziesięciny z Opatkowic i Zegartowic „prope Grodzynam”, nadaje altarii pw. św. Macieja apostoła w katedrze krakowskiej (Kodeks katedry krakowskiej t.I, s.261)

Według opisu Długosza kościół parafialny istniał tu już w połowie XV w. Długosz L.B t.I, s. 238. zakrystii kościoła w Mierzwinie znajdował się kielich darowany roku 1645 kościołowi w Grudzyniu, przez Jana z Solcy Soleckiego.

Tu był pierwotny kościół parafialny parafii Mierzwin. Parafia Grudzyny dekanatu jędrzejowskiego liczyła 1897 dusz.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-20].
  2. Jednostki organizacyjne gminy Imielno. Urząd Gminy Imielno. [dostęp 2015-03-20].
  3. a b TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2015-03-20].
  4. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013-02-15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2015-03-20]. 
  5. Borkiewicz i Linowski 1937 ↓, s. 36.
  6. Grudzyny w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo. Warszawa 1900.
  7. Tabela. Tabela miast, wsi, osad Królestwa Polskiego z wyrażeniem ich położenia i ludności, alfabetycznie ułożone w biurze Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Policji, t. I-II, W. 1827.. „Centralna Biblioteka Statystyczna”. A-Ł (Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego), s. 288, 1827. Warszawa. 
  8. Grudzyny w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. II: Derenek – Gżack. Warszawa 1881.
  9. Borkiewicz i Linowski 1937 ↓, s. 38.
  10. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 2018-09-30. s. 6. [dostęp 2015-10-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  1. Karolówka 2.), folwark, powiat jędrzejowski w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. III: Haag – Kępy. Warszawa 1882.