Grzbiet Zachodni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Grzbiet Zachodni – pasmo górskie w Sudetach Środkowych w Górach Bardzkich.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Grzbiet Zachodni położony jest w granicach obszaru chronionego krajobrazu w północno-zachodniej części pasma Gór Bardzkich między Przełęczą Srebrną na północnym zachodzie a Przełomem Nysy Kłodzkiej na południowym wschodzie[1]. W dawniejszych latach Grzbiet Zachodni Gór Bardzkich uważany był za część składową Gór Sowich.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Grzbiet Zachodni ma kształt szerokiego, niezbyt wysokiego masywu górskiego nieprzekraczającego 700 m n.p.m., który rozwidla się na trzy człony: człon północno-zachodni, człon środkowy i człon północno-wschodni, które ponownie schodzą się w okolicy Przełęczy Srebrnej[1]. Najdłuższy północno-zachodni człon zewnętrzny otacza małą Kotlinę Żdanowa, a w kierunku południowym przechodzi w Garb Golińca[1]. Między członem środkowym a Garbem Golińca położone jest Obniżenie Łącznej. Część północno-wschodnia jest najniższą i najszerszą częścią grzbietu. Najwyższym wzniesieniem jest Kortunał (676 m n.p.m.)[2].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Grzbiet zbudowany jest z dolnokarbońskich szarogłazów i łupków żdanowskich, tworzących strukturę bardzką. W kierunku północnym, w stronę Przełęczy Srebrnej i Srebrnej Doliny, struktura bardzka przechodzi w górnokarbońskie brekcje i zlepieńce[1]. Jest to spowodowane złożoną tektoniką, w której krzyżują się jednostki tektoniczne, przemieszczone w czasie orogenezy waryscyjskiej[3].

Rzeźba[edytuj | edytuj kod]

Rzeźba grzbietu mimo niewielkich wysokości jest urozmaicona: zbocza pocięte są licznymi, głębokimi dolinkami, a poszczególne szczyty oddzielone od siebie, wyraźnie zaznaczają się w linii grzbietowej[1]. Wzniesienia pokryte gęstymi lasami mieszanymi, miejscami o charakterze rzadko już spotykanej puszczy sudeckiej[1].

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Przez grzbiet zachodni prowadzi szlak turystyczny:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 12: Góry Bardzkie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1993, s. 12-23. ISBN 83-85773-04-5.
  2. Kortunał -pl.geoview.info
  3. K. Radwański, M. Szymczak; Atlas gór Polski: Sudety, Karpaty, Góry Świętokrzyskie; wydawca ExpressMap 2008r. Warszawa; strona:88

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]