Grzegorz Gołdynia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grzegorz Gołdynia
Data i miejsce urodzenia 22 lutego 1962
Oświęcim
Zawód, zajęcie lekarz, polityk
Alma Mater Akademia Medyczna w Lublinie
Stanowisko wiceminister zdrowia (2007), wicestarosta powiatu oświęcimskiego (2006–2010)
Partia ROP, ZChN, PJN, Polska Razem, Porozumienie
Odznaczenia
Krzyż Wolności i Solidarności Złoty Krzyż Zasługi

Grzegorz Władysław Gołdynia (ur. 22 lutego 1962 w Oświęcimiu) – polski lekarz, polityk, samorządowiec. Działacz opozycji w PRL, w 2007 podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uczęszczał do Technikum Chemicznego w Oświęcimiu. W 1981 z technikum dziennego przeniesiono go do technikum wieczorowego, za kolportaż niezależnych wydawnictw. Po wprowadzeniu stanu wojennego organizował młodzieżową działalność opozycyjną na terenie Oświęcimia. W maju 1982 został zatrzymany i pobity przez milicję, a po ucieczce z Komendy Miejskiej MO na miesiąc internowany w Nowym Łupkowie, w związku z czym nie przystąpił wówczas do matury (zdał ją w 1983). W latach 1982–1985 pracował jako sanitariusz w Pogotowiu Ratunkowym. Był w tym czasie wiele razy rewidowany, przesłuchiwany i zatrzymywany. Następnie podjął studia w Akademii Medycznej w Lublinie, które ukończył w 1991 (w specjalizacji pediatria). W 1986 był na uczelni współzałożycielem struktur Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Od 1991 do 1999 był lekarzem w Zespole Zakładów Opieki Zdrowotnej w Oświęcimiu. W 2001 ukończył studia podyplomowe na Wydziale Zarządzania Górnośląskiej Wyższej Szkoły Handlowej w Katowicach i założył stowarzyszenie „Otwórzmy Serca” z siedzibą w Grojcu, którego był przewodniczącym (wystąpił z niego na przełomie 2008 i 2009 roku[1]). Podjął pracę jako lekarz w „Multimedzie” w Oświęcimiu[2].

Od 1997 do 1998 należał do Ruchu Odbudowy Polski oraz zasiadał w radzie gminy Kęty. W latach 1998–2010 pełnił mandat radnego powiatu oświęcimskiego, do 2006 będąc jednocześnie jego wicestarostą (po raz pierwszy mandat uzyskał z listy AWS). W 2001 otwierał listę AWSP do Sejmu w okręgu chrzanowskim[3], jednak koalicja nie uzyskała mandatów. Od 1999 do 2006 należał do Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. W 2000 został prezesem zarządu małopolskiego tej partii i członkiem rady naczelnej, a od 2002 do 2006 zasiadał w zarządzie głównym ZChN. Został też wiceprezesem powołanego w 2003 Chrześcijańskiego Ruchu Samorządowego. W 2006 przegrał w II turze wybory na prezydenta Oświęcimia z Januszem Marszałkiem, będąc bezpartyjnym kandydatem ChRS, popieranym przez PiS[4]. W 2007 pełnił przez cztery miesiące funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. W 2008 został dyrektorem Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Tychach. W 2010 nie uzyskał reelekcji do rady powiatu oświęcimskiego, startując z listy Bloku Samorządowego[5]. Współtworzył następnie ugrupowanie Polska Jest Najważniejsza, zostając jego pełnomocnikiem w powiecie oświęcimskim. W 2011 otwierał listę PJN do Sejmu w okręgu podkrakowskim (chrzanowskim)[6], jednak partia nie osiągnęła progu wyborczego. W 2014 ponownie kandydował do rady powiatu oświęcimskiego, otwierając listę Kongresu Nowej Prawicy, który nie uzyskał mandatów[7]. W 2015 został wiceprezesem Polski Razem w województwie małopolskim[8] i zasiadł w radzie krajowej tej partii[9]. Po jej przekształceniu w Porozumienie w listopadzie 2017, został członkiem zarządu krajowego ugrupowania[10].

W 2017 został odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności[11] oraz Złotym Krzyżem Zasługi[12].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Ma żonę Agatę (nauczycielkę) oraz dwoje dzieci[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]