Grzegorz Sołogub

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grzegorz Sołogub
George
5 zwycięstw
kapitan pilot kapitan pilot
Data i miejsce urodzenia 10 maja 1918
Mołodeczno na Wileńszczyźnie
Data i miejsce śmierci 25 listopada 1986
Anglia
Przebieg służby
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921-1993).svglotnictwo Wojska Polskiego
RAF roundel.svgRAF
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti MilitariKrzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie)Distinguished Flying Cross (Wielka Brytania)

Grzegorz Sołogub, Grzegorz Sołłogub[1] (ur. 10 maja 1918 w Mołodecznie na Wileńszczyźnie, zm. 25 listopada 1986[1] w Anglii) – kapitan pilot Wojska Polskiego II RP, kapitan (ang. Flight Lieutnant) Królewskich Sił Powietrznych, as myśliwski II wojny światowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był najmłodszym z ośmiorga dzieci Andrzeja Sołoguba, byłego oficera carskiej armii. W 1938 roku ukończył lokalne Gimnazjum Humanistyczne. Absolwent Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie (XIV niedoszła promocja)[2]. Po kampanii wrześniowej ewakuował się z kraju. Przez Rumunię i Francję dotarł do Anglii (18 lutego 1940 roku). Odmówił złożenia przysięgi królowi brytyjskiemu i został odesłany do Francji. Po upadku Francji drugi raz przybył do Wielkiej Brytanii (27 czerwca 1940), gdzie otrzymał numer służbowy 783647. Od kwietnia 1941 w dywizjonie 317[3]. Od 26 maja 1941 roku do 306 dywizjonu myśliwskiego „Toruńskiego”. Awansowany 1 października 1941, otrzymał nowy numer służbowy P-1624. 21 kwietnia 1943 został instruktorem w 58 OTU, a następnie w 61 OTU. 20 października 1943 powrócił do dywizjonu 306. Od 9 lipca 1944 do 20 grudnia 1944 latał w dywizjonie 302, by następnie powrócić do dywizjonu 306, gdzie 5 stycznia 1945 objął dowództwo eskadry B.

Po wojnie i demobilizacji pozostał na emigracji. Kupił farmę w Mitcheldean i został farmerem. Zmarł 25 listopada 1986 i został pochowany w Cinderford, Gloucestershire.

Zwycięstwa powietrzne[edytuj | edytuj kod]

Na liście Bajana zajmuje 40. pozycję z wynikiem 5 zestrzeleń pewnych i 1 prawdopodobnie.

Chronologiczny wykaz zwycięskich walk powietrznych[1][4]:

Zestrzelenia pewne[edytuj | edytuj kod]

  • Bf 109 – 27 września 1941 (pilotował Spitfire Vb nr AB823 UZ-Y, operacja "Circus 103")
  • 2 Bf 109 – 16 kwietnia 1942 (pilotował Spitfire Vb nr AA847 UZ-V)
  • Bf 109 – 7 czerwca 1944 (pilotował Mustanga III nr FX873 UZ-T)
  • Fw 190 – 23 czerwca 1944 (pilotował Mustanga III nr FZ149 UZ-W)

Zestrzelenia prawdopodobne[edytuj | edytuj kod]

  • Bf 109 – 30 grudnia 1941 (pilotował Spitfire Vb UZ-O)[5]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c biografia na aviatonart (ang.). [dostęp 2014-05-04].
  2. niedoszła XIV promocja Szkoły Orląt (pol.). [dostęp 2014-05-04].
  3. lista pilotów dywizjonu 317 (ang.). [dostęp 2014-05-04].
  4. zwycięstwa w 306 dywizjonie (pol.). s. 1. [dostęp 2014-05-04].
  5. brak potwierdzenia ma na polishairforce.pl

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Sikora, Grzegorz Sołogub – Sześć dni polskiego ASA, Stratus 2012, ​ISBN 978-83-89450-56-2​, stron: 120

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]