Grzegorz Wojtowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grzegorz Wojtowicz
kapitan artylerii kapitan artylerii
Data i miejsce urodzenia 1 lutego 1897
Lipice
Data i miejsce śmierci 24 kwietnia 1983
Cowdenbeath
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Artylerii Polowej Legionów,
3 Pułk Artylerii Ciężkiej,
3 Dywizjon Artylerii Pieszej,
21 Pułk Artylerii Lekkiej,
Dow. Obr.Plot. MSWoj.
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska (obrona Lwowa)
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Grzegorz Wojtowicz (ur. 1 lutego 1897 w Lipicach, zm. 24 kwietnia 1983 w Cowdenbeath) – kapitan artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Piotra. Urodził się 1 lutego 1897 w Lipicach, powiat drohobycki[1]. Uczestniczył w I wojnie światowej, u kresu której w listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej[2]. W Wojsku Polskim został awansowany na stopień porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3][4]. W 1923, 1924 był oficerem 1 Pułk Artylerii Polowej Legionów w Warszawie[5][6][2]. W 1928 był w składzie 3 kompanii artylerii pieszej w 3 Pułk Artylerii Ciężkiej w Wilnie[7]. Został awansowany na stopień kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929[8]. W 1932 był oficerem 3 Dywizjonu Artylerii Pieszej w Wilnie[9]. Służył także w 21 Pułku Artylerii Lekkiej[2]. Według stanu z marca 1939 był kierownikiem referatu w Dowództwie Obrony Przeciwlotniczej Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[2][10].

Po zakończeniu II wojny światowej pozostał na emigracji[2]. Zmarł 24 kwietnia 1983 w Cowdenbeath w Szkocji[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wojskowe Biuro Historyczne, wbh.wp.mil.pl [dostęp 2020-07-17].
  2. a b c d e f g Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 45, s. 100, Czerwiec 1983. Koło Lwowian w Londynie. 
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 827.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 751.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 715.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 638.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 411, 475.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 194.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 713.
  10. Rocznik Oficerski 1939 ↓, s. 436.
  11. M.P. z 1931 r. nr 218, poz. 296 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  12. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 103 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]