Gustaw Łasak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gustaw Łasak
Ilustracja
płk. Gustaw Łasak
pułkownik dyplomowany pułkownik dyplomowany
Data i miejsce urodzenia 10 grudnia 1940
Kobylany
Data i miejsce śmierci 9 stycznia 2002
Szczecin
Przebieg służby
Lata służby 1960-1998
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 17 batalion saperów
Akademia Sztabu Generalnego
19 batalion saperów
5 Brygada Saperów
Wojewódzki Sztab Wojskowy w Szczecinie
Stanowiska podchorąży OSWI
dowódca plutonu saperów
starszy pomocnik szefa sztabu
szef sztabu
słuchacz ASG
szef saperów dywizji
dowódca brygady saperów
zastępca szefa WSzW
Późniejsza praca Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal ONZ za misję UNDOF

Gustaw Łasak (ur. 10 grudnia 1940 w Kobylanach, zm. 9 stycznia 2002 w Szczecinie) - pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1960-1963 był podchorążym Oficerskiej Szkoły Wojsk Inżynieryjnych im. gen. Jakuba Jasińskiego we Wrocławiu. Po ukończeniu szkoły przez siedem lat pełnił służbę w 17 batalionu saperów w Szczecinie na stanowisku dowódcy plutonu saperów, a następnie starszego pomocnika szefa sztabu. W latach 1970-1973 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego w Rembertowie.

W 1973, po ukończeniu studiów i otrzymaniu tytułu oficera dyplomowanego, został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu 19 batalionu saperów w Unieściu. W 1975 objął stanowisko szefa saperów 12 Dywizji Zmechanizowanej w Szczecinie, na którym zdobył bogate doświadczenie w szkoleniu pododdziałów oraz w organizacji i wykonywaniu zadań zabezpieczenia inżynieryjnego na szczeblu taktycznym[1]. Będąc szefem saperów dywizji czynił wiele zabiegów o rozbudowę bazy do szkolenia inżynieryjnego w jednostkach 12 Dywizji Zmechanizowanej. Predyspozycje do pracy sztabowej spowodowały wyznaczenie go w 1977 na szefa sztabu 5 Brygady Saperów w Szczecinie, gdzie w pełni je potwierdził. W międzyczasie pełnił służbę w Polskiej Wojskowej Jednostce Specjalnej Doraźnych Sił Zbrojnych Organizacji Narodów Zjednoczonych na Bliskim Wschodzie (II i V zmiana)[1].

W 1981 rozpoczął studia podyplomowe w Akademii Sztabu Generalnego. W następnym roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy 5 Brygady Saperów, na którym wykazał wiele troski o dobre wyszkolenie pododdziałów brygady, rozbudowę bazy szkoleniowej i zaplecza technicznego. Z powodzeniem kierował również realizacją zadań na rzecz gospodarki narodowej i wojska[1]. W 1986 objął stanowisko zastępcy szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Szczecinie.

Oficer wytrwale zmierzający do wytkniętego celu, zaangażowany, opanowany, inteligentny, sympatyczny. Po zwolnieniu z wojska w 1998 pracował społecznie jako prezes koła Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy Wojska Polskiego przy Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w Szczecinie, a wolny czas najchętniej spędzał na działce. Interesował się historią starożytną[1]. Zmarł 9 stycznia 2002 w Szczecinie. Pochowany 14 stycznia 2002 na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Zdzisław Barszczewski, Sylwetki saperów str. 265 - 266

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]