Gustaw Bauerfeind

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gustaw Jan Bauerfeind
major broni pancernej major broni pancernej
Data i miejsce urodzenia 20 października 1886
Chełm
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 19141940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Wojskowa Szkoła Samochodowa w Łodzi,
4 Dywizjon Samochodowy
Stanowiska dowódca szkoły, dywizjonu, pociągu pancernego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa

Gustaw Jan Bauerfeind (ur. 20 października 1886 w Gołkowie k. Warszawy, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – major broni pancernej Wojska Polskiego, inżynier, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Gustawa (1836 - 1924)[1] i Zofii z Temlerów (1854 - 1934)[1]. Absolwent Politechniki w Goethen w Austrii. Uzyskał tytuł inżyniera. Powołany do armii rosyjskiej, brał udział w I wojnie światowej. Od 1918 w Wojsku Polskim, w stopniu podporucznika[2]. W latach 1918–1923 na kierowniczych stanowiskach w Wojskowej Szkole Samochodowej w Łodzi, mianowany na dowódcę szkoły. W 1923 dowódca 4 dywizjonu samochodowego. Od 1924 w rezerwie.

28 sierpnia 1939 roku zostaje zmobilizowany do wojska z przydziałem do Modlina, jako dowódca pociągu pancernego do obrony Warszawy. Przychodzi rozkaz wycofania się na wschód. Wzięty do niewoli przez Sowietów, osadzony w Kozielsku. Został zamordowany wiosną 1940 w lesie katyńskim. Figuruje na liście wywózkowej LW 015/2 z 1940 i i liście PCK (AM) 0476. Podczas ekshumacji znaleziono pocztówkę od pani Marii Bauerfeind do Kozielska, ze stemplem Warszawa 8 lutego 1940[3].

22 maja 1946 ukazało się w Monitorze Polskim takie ogłoszenie: "Sąd Grodzki w Warszawie, Oddział I, wzywa Gustawa Bauerfeinda, syna Gustawa i Zofii z Ternlerów, urodzonego w roku 1886 ostatnio zamieszkałego w Warszawie, Emilii Plater 23, który w roku 1939 powołany został do wojska i brał udział w działaniach wojennych, rozpoczętych 1 września 1939 roku, aby w terminie 3-ch miesięcy stawił się do Sądu, gdyż po tym terminie Sąd uzna go za zmarłego, oraz wzywa wszystkie osoby, które mogą udzielić jakichkolwiek wiadomości o zaginionym, aby w powyższym terminie doniosły o nich Sądowi"[4]. Oficjalnie przez Państwo Polskie został uznany za zmarłego w 1946.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty z Marią z Rychterów (ślub odbył się 24 maja 1919)[1], miał syna Jerzego (ur. 1920) i córkę Krystynę (ur. 1922)[1]. Mieszkał w Warszawie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Marek Jerzy Minakowski, Gustaw Jan Bauerfeind, Sejm-Wielki.pl [dostęp 2017-07-04].
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych, 1919, R. 2, nr 6, s. 240.
  3. Małgorzata Szturomska, Zadzwoń do BAUERFEINDA – z dziejów ziemiaństwa piaseczyńskiego | Piaseczno4u - Klikasz i Wiesz, „Piaseczno4u - Klikasz i Wiesz” [dostęp 2017-07-04] (pol.).
  4. Monitor Polski nr 45 z dnia 22-05-1946.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

https://www.ogrodywspomnien.pl/index/showd/1091

https://nekropole.info/pl/Gustaw-Jan-BAUERFEIND