Gustaw Szulc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gustaw Adolf Szulc (ur. 15 lipca 1884 w Burakowie, zm. 8 kwietnia 1941 w Warszawie) – polski profesor medycyny i zawodowy oficer.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Ferdynanda i Marcjanny z Nowakowskich. Ukończył II Gimnazjum w Warszawie (1904). W 1905 za udział w akcji strajkowej został wydalony z Uniwersytetu Warszawskiego. Później studiował medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Dyplom lekarza uzyskał na uniwersytecie w Kazaniu w 1911. Uczeń Odo Bujwida. Był specjalistą w dziedzinie medycyny wojskowej i sportowej, twórcą Stowarzyszenia Lekarzy Sportowych, pionierem higieny żywienia w Polsce, dyrektorem Państwowego Zakładu Higieny w latach 1932–1939[1].

Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 40-3-25,26)[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. OKNA PAMIĘCI” – SYLWETKI PRACOWNIKÓW PZH [zarchiwizowane z adresu 2017-09-28].
  2. Cmentarz Stare Powązki: RASIEWICZOWIE, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-06-26].
  3. M.P. z 1934 r. nr 259, poz. 337 „za zasługi w służbie państwowej”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 726. [dostęp 2020-06-26].