Gustaw Trzciński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gustaw Trzciński
Data urodzenia 1878
Data i miejsce śmierci 23 grudnia 1959
Warszawa
Zawód, zajęcie architekt

Gustaw Trzciński (ur. 1878, zm. 23 grudnia 1959 w Warszawie) – polski architekt, prekursor budownictwa żelbetowego w Polsce.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1903 ukończył Wydział Inżynierii Lądowej Instytutu Politechnicznego w Warszawie. Jako pierwszy na ziemiach polskich wprowadził do projektowanych przez siebie obiektów konstrukcje żelbetowe, po raz pierwszy użył ich podczas budowy gmachu Cedergrenu przy ul. Zielnej w Warszawie. Kolejną była konstrukcja Teatru Polskiego w Warszawie w 1912, następnie zaprojektował konstrukcję oraz kierował budową Teatru Polskiego w Wilnie. Został zaangażowany w posadowienie nowego dworca kolejowego w Kijowie i budowę ujęcia wody z Wisły dla elektrowni miejskiej na Powiślu. Zaprojektował wybudowaną w latach 1925–26 kolonię Tanich Mieszkań przy ul. Grotgera[1]. Od 1937 do wybuchu II wojny światowej kierował Instytutem Badań Budownictwa na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1945 został powołany na stanowisko prezesa SARP[2], również od 1945 zastępca profesora, w 1949 otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego, kierował wówczas Zakładem Materiałów Budowlanych w Katedrze Budownictwa Ogólnego. W 1953 przeszedł w stan spoczynku, zmarł w 1959 i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim (kw. 87-VI-6)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]