Gwidon Bursa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gwidon Bursa
Ilustracja
major major
Data i miejsce urodzenia 11 maja 1897
Bukowsko
Data i miejsce śmierci 30 grudnia 1924
Hołubicze
Przebieg służby
Lata służby 1914-1924
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Piechoty
4 Dywizja Strzelców Polskich
2 Pułk Piechoty Legionów
33 Pułk Piechoty
7 Batalion Graniczny
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
dowódca batalionu granicznego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Gwidon Mieczysław Bursa[a] (ur. 11 maja 1897 w Bukowsku, zm. 30 grudnia 1924 w Hołubiczach) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Gwidon Mieczysław Bursa urodził się w rodzinie Mieczysława i Leokadii z domu Rymarowicz[1]. Rodzina Bursów zamieszkiwała w Bukowsku w domu pod numerem 99[1]. Jego braćmi byli Nemezius (1893-) i Wojciech (1895-1940), także legionista i oficer Wojska Polskiego. Przed 1914 Gwidon Bursa ukończył gimnazjum i podjął naukę w Wyższej Szkole Handlowej w Krakowie.

Po wybuchu I wojny światowej, 16 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Brał udział w walkach w kampanii karpackiej, 30 października 1914 odniósł rany w bitwie pod Mołotkowem, po czym przebywał na leczeniu, a następnie odbył kształcenie w Szkole Podchorążych w Krakowie, później w Jabłonkowie i Syhocie Marmaroskim. Mianowany chorążym piechoty legionów 26 maja 1915 i przydzielony do I batalionu 2 pułku piechoty w składzie II Brygady. Został ponownie ranny w listopadzie 1915 i był na leczeniu w Krakowie. Od 1916 służył w batalionie uzupełniającym nr III przy Komendzie Grupy Legionów Polskich. Został awansowany do stopnia podporucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1916. Później ponownie służył w 2 pułku piechoty. Po kryzysie przysięgowym był oficerem Polskiego Korpusu Posiłkowego. W bitwie pod Rarańczą przeszedł front i został żołnierzem II Korpusu Polskiego w Rosji. Brał udział w bitwie pod Kaniowem 11 maja 1918. Przedostał się w przebraniu do rosyjskiego Kubania, gdzie wstąpił do 4 Dywizji Strzelców Polskich.

U kresu wojny walczył w bitwie pod Rozdzielną koło Odessy, po czym przedostał się na tereny polskie wraz z resztkami 2 pułku piechoty w grudniu 1918. Został przyjęty do Wojska Polskiego i uczestniczył w walkach wojny polsko-ukraińskiej. Służył w 2 pułku piechoty Legionów w Sandomierzu, następnie został przydzielony do 33 pułku piechoty. W jego szeregach w stopniu porucznika brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Podczas walk został mianowany kapitanem piechoty ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1920. Za swoje czyny wojenne otrzymał Order Virtuti Militari.

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 184. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. W latach 1923–1924 pełnił obowiązki dowódcy III batalionu 33 pułku piechoty w Łomży[3][4]. 31 marca 1924 został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 68. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. W tym samym roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 7 batalionu granicznego. We wtorek 30 grudnia 1924 został zastrzelony przez porucznika Karola Władysława Podroużka, pełniącego czasowo obowiązki adiutanta[6]. 7 stycznia 1925 został pochowany w Łomży.

Jego żoną była Hipolita z domu Stypułkowska, z którą miał syna Gwidona Witolda (ur. 12 listopada 1924, zm. 17 stycznia 1944)[7][8].

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W większości publikacji, w tym na liście urodzeń z parafii w Bukowsku został wymieniony pod imieniem Gwidon. W innych publikacjach pojawiła się forma imienia Gwido (np. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku, Rocznik Oficerski 1924, Monitor Polski z 1931) bądź Guido (Rocznik Oficerski 1923).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Bukowsko Baptisms, Volume X, 1893 - 1940 (ang.). semanchuk.com. [dostęp 2016-02-05].
  2. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 40.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 221, 406.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 206, 349.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 169.
  6. Polska Zbrojna” Nr 1 z 1 stycznia 1925 r. s. 14.
  7. Ewa Stępniakowa: Gwidon Witold Bursa. wyborcza.pl, 2006-11-26. [dostęp 2016-02-05].
  8. Informacja o zmarłych: Gwidon Witold Bursa. nekrologi-baza.pl. [dostęp 2016-02-05].
  9. M.P. z 1931 r. nr 178, poz. 260.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]