HMS Arno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne jednostki pływające o nazwie „Liz”.
HMS Arno
Ilustracja
„Arno” w 1915 r. (na drugim planie pancernik „Swiftsure”)
Klasa niszczyciel
Historia
Stocznia Ansaldo, Genua Włochy
Położenie stępki 1913
Wodowanie 22 grudnia 1914
Zamówiony dla  Marinha Portuguesa
Nazwa NRP „Liz”
 Royal Navy
Nazwa HMS „Arno”
Wejście do służby czerwiec 1915
Zatonął 23 marca 1918
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 600 ton
pełna: 750 t
Długość 70,1 metra między pionami
Szerokość 6,71 m
Zanurzenie 2,14 m
Napęd
2 zespoły turbin parowych Parsonsa o łącznej mocy 8000 KM
4 kotły Yarrow
2 śruby
Prędkość 29 węzłów
Uzbrojenie
4 działa kal. 76 mm (4 x I)
Wyrzutnie torpedowe 3 × 450 mm (3 x I)
Załoga 70

HMS Arnobrytyjski niszczyciel z okresu I wojny światowej. Pierwotnie okręt został zamówiony we Włoszech przez rząd Portugalii i zwodowany 22 grudnia 1914 roku jako NRP „Liz” w stoczni Ansaldo w Genui. W trakcie wyposażania jednostka została zakupiona przez Wielką Brytanię i weszła w skład Royal Navy w czerwcu 1915 roku, już jako HMS „Arno”. Okręt zatonął w rejonie Dardaneli 23 marca 1918 roku, po kolizji z innym brytyjskim niszczycielem – „Hope”.

Projekt i budowa[edytuj | edytuj kod]

Projekt przyszłego HMS[a] „Arno” bazował na budowanych dla Regia Marina niszczycielach typu Soldato[1][b]. Okręt różnił się jednak od pierwowzoru podniesionym pokładem dziobowym, powiększonym pomostem bojowym, dwoma kominami zamiast trzech i odmiennym rozmieszczeniem wyrzutni torped[1].

„Arno” zbudowany został w stoczni Ansaldo w Genui na zamówienie Marinha Portuguesa[1][2]. Stępkę okrętu położono w 1913 roku, a zwodowany został jako NRP[c] „Liz” 22 grudnia 1914 roku[1][2].

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

„Arno” był niewielkim niszczycielem o długości między pionami 70,1 metra, szerokości 6,71 metra i zanurzeniu 2,14 metra[1][2]. Wyporność standardowa wynosiła 600 ton, zaś pełna 750 ton[2][3][d]. Okręt napędzany był przez dwa zestawy turbin parowych Parsonsa o łącznej mocy 8000 KM, do których parę dostarczały cztery kotły Yarrow[2][3][e]. Prędkość maksymalna napędzanego dwiema śrubami okrętu wynosiła 29 węzłów[3][4][f].

Na uzbrojenie artyleryjskie okrętu składały się cztery pojedyncze działa kalibru 76 mm (3 cale) QF L/45 [1][3]. Uzbrojenie uzupełniały trzy pojedyncze wyrzutnie torped kal. 450 mm (18 cali)[1][3][g].

Załoga okrętu składała się z 70 oficerów, podoficerów i marynarzy[1][3].

Służba[edytuj | edytuj kod]

Będący w trakcie prac wyposażeniowych niszczyciel został w maju 1915 roku zakupiony przez rząd brytyjski i wszedł do służby w Royal Navy w czerwcu 1915 roku, jako HMS „Arno”[1][3][h]. Tym samym jednostka stała się jedynym zagranicznym okrętem zakupionym przez brytyjską marynarkę[2][3]. Niszczyciel pełnił podczas I wojny światowej służbę eskortową na Morzu Śródziemnym[3]. W styczniu 1918 roku niszczyciel otrzymał numer taktyczny D06[6]. Jednostka zatonęła w rejonie Dardaneli 23 marca 1918 roku, po kolizji z brytyjskim niszczycielem HMS „Hope”[1][7].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. HMS – His/Her Majesty’s Ship – Okręt Jego/Jej Królewskiej Mości.
  2. Gogin 2018L ↓ twierdzi, że projekt okrętu był zbliżony do budowanych dla Royal Navy niszczycieli typu River.
  3. NRP – Navio da República Portuguesa – Okręt Republiki Portugalii.
  4. Podobnie twierdzi Colledge i Warlow 2006 ↓, s. 21. Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 373 i Gozdawa-Gołębiowski i Wywerka Prekurat 1994 ↓, s. 597 podają, że wyporność niszczyciela wynosiła 550 ton.
  5. Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 373 podaje, że okręt wyposażony był w kotły firmy Thornycroft.
  6. Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 373 i Gozdawa-Gołębiowski i Wywerka Prekurat 1994 ↓, s. 597 podają, że maksymalna prędkość niszczyciela wynosiła 28 węzłów.
  7. Brytyjskie torpedy 18-calowe miały faktyczny kaliber 17,72 cala (450 mm)[5].
  8. Colledge i Warlow 2006 ↓, s. 21 podaje, że okręt zakupiono w marcu 1915 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]