HMS C17

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
HMS C17
ilustracja
Historia
Stocznia HM Dockyard Chatham, Chatham
Położenie stępki 11 marca 1907
Wodowanie 13 sierpnia 1908
 Royal Navy
Wejście do służby 13 maja 1909
Wycofanie ze służby 20 listopada 1919
Los okrętu sprzedany
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 287 ton (wynurzony),
316 ton (zanurzony)
Długość 43,64 metra
Zanurzenie 4,11 metra
Napęd
jeden spalinowy silnik benzynowy 450 KM, jeden silnik elektryczny 150 KM
Prędkość 12 węzłów na powierzchni
7 węzłów zanurzony
Zasięg 2800 km przy 7 węzłach
Uzbrojenie
dwie wyrzutnie torpedowe 450 mm
Załoga 16

HMS C17 – brytyjski okręt podwodny typu C. Zbudowany w latach 1907–1908 w HM Dockyard Chatham w Chatham. Okręt został wodowany 13 sierpnia 1908 roku i rozpoczął służbę w Royal Navy 13 maja 1909 roku. Pierwszym dowódcą był F. H. D Byron.

W czasie manewrów na Morzu Północnym w dniu 14 lipca 1909 roku, na południe od Cromer zderzył się z bliźniaczym okrętem podwodnym HMS C16.

W 1914 roku C17 stacjonował w Dover przydzielony do Czwartej Flotylli Okrętów Podwodnych (4th Submarine Flotilla) pod dowództwem Lt. Thomasa B. S. McGregor Robertsona[1]. W 1917 roku okręt uległ zatopieniu w czasie kolizji z brytyjskim statkiem HMS Lurcher (1912). C17 został wydobyty i naprawiony.

Okręt został sprzedany w 20 listopada 1919 roku i zezłomowany.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]