HMS Centurion (1911)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
HMS Centurion
Ilustracja
HMS Centurion
Historia
Położenie stępki 16 stycznia 1911
Wodowanie 18 listopada 1911
 Royal Navy
Wejście do służby maj 1913
Wycofanie ze służby 1924
Los okrętu 9 czerwca 1944 zatopiony jako cześć falochronu sztucznego portu przy plaży Omaha
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 25 500 ton (25 900)
Długość 182,1 m
Szerokość 27,1 m
Zanurzenie 8,7 m
Prędkość 21 węzłów
Uzbrojenie
10 ×343 mm
12 × 102 mm
4 × 47 mm
3 podwodne wyrzutnie torped × 533 mm
Załoga 782 ludzi

HMS Centurion – drugi pancernik typu King George V (1911). Został zbudowany w HM Dockyard w Devonport.

I wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

„Centurion” został przydzielony do 2 Eskadry Bojowej, której okrętem flagowym był siostrzany HMS „King George V”. Okręt wziął udział w bitwie jutlandzkiej jako część głównych sił brytyjskiej Grand Fleet pod dowództwem komandora Michaela Culme-Seymoura. Pancernik płynął na trzeciej pozycji w szyku First Division of the Fleet za HMS „King George V” i HMS „Ajax”.

Po okresie służby na Morzu Północnym (gdzie był przez pewien czas dowodzony przez Rogera Keyesa) został w 1918 wysłany na wschodni obszar Morza Śródziemnego wraz z HMS „Superb”, by nadzorować kapitulację Imperium osmańskiego. W 1919 „Centurion” przebywał na Morzu Czarnym w ramach alianckiej interwencji w rosyjską wojnę domową.

Okres międzywojenny i II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Wraz z podpisaniem traktatu waszyngtońskiego „Centurion” został wycofany ze służby i zamieniony na zdalnie kierowany radiowo okręt-cel. W tej roli zastąpił w 1924 HMS „Agamemnon”. Pozostawał w tej roli w Portsmouth Harbour do kwietnia 1941. Wtedy dobudowano mu fałszywą nadbudówkę, by przypominał pancernik HMS „Anson” budowany wtedy w HM Dockyard (Portsmouth).

4 kwietnia 1941 Admiralicja zasugerowała, że powinno się przeprowadzić silne bombardowanie Trypolisu przez okręty Floty Śródziemnomorskiej i należy także zablokować port przez użycie okrętu blokadowego (ang. block ship). W roli tej miał zostać zatopiony u wejścia do portu „Centurion”. Admirał Andrew Cunningham odrzucił tę ofertę z powodu niskiej prędkości okrętu i dużych sił lotniczych wroga, przez co pomysł upadł.

W czerwcu 1942 okręt uczestniczył w operacji Vigorous na wschodnim obszarze Morza Śródziemnego, w trakcie której udawał jeden z nowszych pancerników brytyjskich. Pomiędzy 1942 i 1944 „Centurion” stacjonował w pobliżu Suezu jako okręt przeciwlotniczy i odstraszający Regia Marina. Włosi sądzili, że jego 13,5 calowe działa są prawdziwe (w rzeczywistości były zrobione z drewna) i utrzymywali swoje pancerniki z dala.

Ostatnim aktem w dziejach służby okrętu było zatopienie go 9 czerwca 1944 jako części falochronu portu przy plaży Omaha w czasie inwazji na Normandię. Podawane są informacje, że Niemcy sądzili, iż stary okręt został zatopiony przez baterie nabrzeżne niemieckiej 352 Dywizji i wielu członków załogi zginęło. Widzieli oni jak 70 członków załogi opuszcza tonący okręt – w rzeczywistości 70 ludzi stanowiło całą załogę.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]