HMS Dubford

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
HMS Dubford (P3119)
Ilustracja
Jednostka bliźniacza „Dubforda” – „Droxford”
Klasa okręt patrolowy
Typ Ford
Historia
Stocznia J. Samuel White, Cowes
Wodowanie 2 marca 1953
 Royal Navy
Nazwa HMS „Dubford”
Wejście do służby 1953
 Nigeria
Nazwa „Sapele”
Wejście do służby 1968
Wycofanie ze służby 1983
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 120 ton
pełna: 160 t
Długość 35,7 metra całkowita
33,5 m między pionami
Szerokość 6,1 m
Zanurzenie 1,5 m
Napęd
3 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 1200 KM
3 śruby
Prędkość 18 węzłów
Sensory
radar Typ 978
sonar Typ 144
Uzbrojenie
1 działko plot. kal. 40 mm
2 mbg, 2 zrzutnie bg
Załoga 19

HMS Dubford (P3119)brytyjski okręt patrolowy z okresu zimnej wojny, jedna z dwudziestu jednostek typu Ford. Okręt został zwodowany 2 marca 1953 roku w stoczni J. Samuel White w Cowes i w tym samym roku rozpoczął służbę w Royal Navy. W 1968 roku jednostka została zakupiona przez Nigerię i pod nazwą „Sapele” weszła w skład Marynarki Wojennej tego państwa. Okręt został skreślony z listy floty w 1983 roku.

Projekt i budowa[edytuj | edytuj kod]

Okręty patrolowe typu Ford zostały zaprojektowane przez W.J. Holta w celu zastąpienia używanych podczas II wojny światowej niewielkich patrolowców typu HDML[1]. Jednostki planowano wyposażyć w jednolufową wersję miotacza Squid, jednak broń ta ostatecznie nie powstała i na pokładzie umieszczono tradycyjne miotacze i zrzutnie bomb głębinowych[1]. Okręty miały charakterystyczny wygląd dzięki umieszczonym obok siebie dwóm kominom[1].

HMS[a] „Dubford” zamówiony został 11 maja 1951 roku w stoczni J. Samuel White w Cowes[1][2]. Okręt został zwodowany 2 marca 1953 roku[1][3] i w tym samym roku przyjęty do służby w Royal Navy[1]. Jednostka otrzymała numer taktyczny P3119[1][2].

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

Okręt był dużym, przybrzeżnym patrolowcem, przeznaczonym do zwalczania okrętów podwodnych[1][2]. Długość całkowita wynosiła 35,7 metra (33,5 m między pionami), szerokość 6,1 metra i zanurzenie 1,5 metra[1][2]. Wyporność standardowa wynosiła 120 ton, zaś pełna 160 ton[1][2]. Okręt napędzany był przez trzy silniki wysokoprężne: dwa 12-cylindrowe Davey-Paxman o łącznej mocy 1100 koni mechanicznych (KM), napędzające zewnętrzne śruby oraz silnik marszowy Foden o mocy 100 KM, poruszający środkową śrubą[1][2]. Maksymalna prędkość okrętu wynosiła 18 węzłów, zaś ekonomiczna (marszowa) 8 węzłów[1][2]. Okręt zabierał 23 tony paliwa[1][4].

Uzbrojenie artyleryjskie jednostki składało się z pojedynczego działka Bofors kal. 40 mm L/60 Mark 7[1][2]. Broń ZOP stanowiły dwa miotacze i dwie zrzutnie bomb głębinowych[1][2]. Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało sonar Typ 144 oraz radar Typ 978[1].

Załoga okrętu składała się z 19 oficerów, podoficerów i marynarzy[1].

Służba[edytuj | edytuj kod]

Po 15 latach służby w Royal Navy, w 1968 roku jednostka została zakupiona przez Nigerię (wraz z bliźniaczymi HMS „Gifford” i „Bryansford”)[4][5]. Okręt pozbawiono sonaru oraz zdemontowano miotacze i zrzutnie bomb głębinowych, w zamian instalując dwa pojedyncze działka automatyczne Oerlikon kal. 20 mm L/70 Mark 7[4]. W 1968 roku jednostka pod nazwą „Sapele” została przyjęta w skład Marynarki Wojennej Nigerii[3][4]. Okręt oznaczony był numerem taktycznym P09[4][6]. Podczas służby pod nigeryjską banderą załoga jednostki liczyła 26 osób[4][5]. Okręt został skreślony listy floty w 1983 roku[3][4].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. HMS – His/Her Majesty’s Ship – Okręt Jego/Jej Królewskiej Mości.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q Ivan Gogin: "FORD" seaward defense boats (SHALFORD) (1953 - 1957) (ang.). Navypedia. [dostęp 2017-05-20].
  2. a b c d e f g h i Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: 1996, s. 536.
  3. a b c J.J. Colledge, Ben Warlow: Ships of the Royal Navy: The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy. London: 2006, s. 103.
  4. a b c d e f g Ivan Gogin: BENIN seaward defence boats (1961, 1953-1957/1966-1969) (ang.). Navypedia. [dostęp 2017-05-20].
  5. a b John E. Moore (red.): Jane’s Fighting Ships 1974-75. New York: Franklin Watts, 1974, s. 243.
  6. Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: 1996, s. 289.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]