Wersja ortograficzna: Hala Torwar

Hala Torwar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hala Torwar
Ilustracja
Hala od strony ul. Łazienkowskiej
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Łazienkowska 6a
Operator Centralny Ośrodek Sportu
Liczba miejsc
Stałych 4806[1]
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, w centrum znajduje się punkt z opisem „Hala Torwar”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Hala Torwar”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Hala Torwar”
Ziemia52°13′20,83″N 21°02′31,94″E/52,222453 21,042206
Hala Torwar w Warszawie podczas przerwy w towarzyskim meczu pomiędzy reprezentacjami Polski i Chorwacji w piłce ręcznej

Hala Torwar, hala widowiskowa Torwar, hala Torwar I, także hala COS Torwar[2]hala sportowo-widowiskowa zlokalizowana przy ul. Łazienkowskiej 6a w Warszawie.

Obok, pod tym samym adresem, znajduje się hala COS Torwar Lodowisko[3]. Zarządcą obu obiektów Centralny Ośrodek Sportu (COS)[4].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Obiekt został wzniesiony w latach 1953–1957 według projektu Juliana Brzuchowskiego i Danuty Bredy jako pierwsze w Warszawie kryte lodowisko[5]. Posiadał trybuny na 7200 miejsc[6]. Na elewacji umieszczono mozaikę „Łyżwiarze” Hanny Żuławskiej (usuniętą podczas modernizacji w latach 90.)[6][5]. Do lat 90. obiekt nie miał dachu, zadaszone (od 1967 według projektu zespołu: W. Humnicki, R. Piekarski W. Stocki)[7][8] były jedynie trybuny[9]. W konstrukcji zadaszenia po raz pierwszy w Polsce zastosowano kablobeton[5].

Nazwa Torwar miała łączyć przeznaczenie budynku (tor łyżwiarski) z miastem (Warszawa)[5].

Mecze ligowe w hokeju na lodzie rozgrywały na Torwarze drużyny Legii Warszawa[9] i Znicza Pruszków[10].

W 1999 hala została zmodernizowana. Ma 4806 miejsc siedzących[1]. Służy głównie jako obiekt dla imprez masowych i wydarzeń sportowych rangi mistrzowskiej w różnych dyscyplinach. Organizowane są w niej również imprezy wystawiennicze. W części biurowej budynku ma siedzibę Centralny Ośrodek Sportu[11].

Po zachodniej stronie hali Torwar, pod tym samym adresem, zbudowano drugi obiekt sportowy z krytym lodowiskiem – halę Torwar II (COS Torwar Lodowisko)[12]. Ma ona 619 miejsc na trybunach[13]. Wybudowano ją w 1997 roku, a jej projektantami byli Andrzej Ryba i Tomasz Kazimierski[8].

Inne informacje[edytuj | edytuj kod]

Od nazwy obiektu pochodzi nazwa znajdującego się obok osiedla Torwar, wzniesionego w drugiej połowie lat 60. XX wieku[14].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b COS Torwar. Specyfikacja techniczna obiektu COS Torwar. W: Centralny Ośrodek Sportu [on-line]. [dostęp 2021-02-24].
  2. COS Torwar. W: Centralny Ośrodek Sportu [on-line]. torwar.cos.pl. [dostęp 2018-12-03].
  3. COS Torwar Lodowisko. W: Centralny Ośrodek Sportu [on-line]. torwar.cos.pl. [dostęp 2018-12-03].
  4. Misja i działalność COS, cos.pl [dostęp 2021-04-20] (pol.).
  5. a b c d Małgorzata Omilanowska, Katarzyna Uchowicz: POW. Ilustrowany atlas architektury Powiśla. Warszawa: Fundacja Centrum Architektury, 2017, s. 181. ISBN 978-83-943750-8-9.
  6. a b Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 890. ISBN 83-01-08836-2.
  7. Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architektury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1977, s. 87.
  8. a b Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie. Warszawa: "Arkada" Pracownia Historii Sztuki, 1998, s. 259. ISBN 83-908950-0-5.
  9. a b Stefan Szczepłek. Radość na gruzach. „Skarpa Warszawska”, s. 60, listopad 2020. 
  10. Zwycięstwo hokeistów. „Dziennik Bałtycki”, s. 8, Nr 280 z 2 grudnia 1991. 
  11. Kontakt. W: Centralny Ośrodek Sportu [on-line]. [dostęp 2021-04-25].
  12. Hala TORWAR II Lodowisko. W: Centralny Ośrodek Sportu [on-line]. torwar.cos.pl. [dostęp 2017-08-18].
  13. Specyfikacja techniczna obiektu COS Torwar. W: Centralny Ośrodek Sportu [on-line]. [dostęp 2021-04-25].
  14. Lech Chmielewski: Przewodnik warszawski. Gawęda o nowej Warszawie. Warszawa: Agencja Omnipress i Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnicze „Rzeczpospolita”, 1987, s. 44. ISBN 83-85028-56-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]