Halina Słonicka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Halina Słonicka
Data i miejsce urodzenia 29 marca 1931
Czerniany koło Kobrynia
Data i miejsce śmierci 9 lipca 2000
Warszawa
Typ głosu sopran
Gatunki opera
Zawód śpiewaczka, pedagog wokalistyki
Aktywność od 1955
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Halina Słonicka (ur. 29 marca 1931 w Czernianach koło Kobrynia na Polesiu, zm. 9 lipca 2000 w Warszawie) – polska śpiewaczka operowa (sopran), pedagog wokalistyki.

W latach 1957-1990 solistka Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie. Miała w repertuarze 30 partii operowych. Obok opery ważną dziedziną jej sztuki były pieśni oraz oratoria i kantaty.

Na scenie występowała z polskimi artystami: Andrzejem Hiolskim, Kazimierzem Pustelakiem, Bernardem Ładyszem, Bogdanem Paprockim, Wiesławem Ochmanem, Krystyną Szczepańską i Hanną Rumowską. Współpracowała z dyrygentami, m.in. Kurtem Masurem, Stanisławem Wisłockim, Witoldem Rowickim, Janem Krenzem, Bohdanem Wodiczką, Jerzym Semkowem, Jerzym Katlewiczem, Walerianem Bierdiajewem i Pawłem Kleckim.

Początki kariery[edytuj | edytuj kod]

Była absolwentką Technikum Budowlanego w Białymstoku, po którym dostała się na Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej. Dyrygent szkolnego chóru namówił ją do wzięcia udziału w konkursie Szukamy Młodych Talentów w Białymstoku, który wygrała. W nagrodę uzyskała stypendium Ministerstwa Kultury i miejsce w warszawskiej średniej szkole muzycznej, dla której zrezygnowała ze studiów na Wydziale Architektury. Będąc uczennicą prof. Magdaleny Halferowej, pięcioletni program szkoły muzycznej zrealizowała w ciągu trzech lat. Dyplom uzyskała w 1955 roku, będąc w międzyczasie solistką Zespołu Pieśni i Tańca Wojska Polskiego, z którym odbyła pierwsze zagraniczne tournée (ZSRR, Chiny i Korea Północna). W latach 1955-1960 kontynuowała studia wokalne w warszawskiej Akademii Muzycznej (również w klasie prof. M. Halferowej), uzyskując dyplom z wyróżnieniem. Jeszcze podczas studiów, w roku 1957, otrzymała etat w Teatrze Wielkim i została jego solistką.

Działalność pedagogiczna[edytuj | edytuj kod]

W 1980 roku rozpoczęła pracę pedagogiczną. Początkowo wykładała na Wydziale Wychowania Muzycznego Filii Warszawskiej Akademii Muzycznej w Białymstoku, a od roku 1983 w warszawskiej Akademii Muzycznej. W roku 1994 otrzymała tytuł profesora.

Do jej uczennic należały: Małgorzata Walewska, Dorota Radomska, Dorota Całek, Beata Morawska, Jolanta Janucik i Katarzyna Trylnik.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W roku 1961 wyszła za mąż za pianistę, Jerzego Marchwińskiego (obecnie męża Ewy Podleś), ich córka Anna Marchwińska jest także pianistką.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Została sportretowana jako moniuszkowska Hrabina na znaczku wydanym przez Pocztę Polską z okazji inauguracji działalności Teatru Wielkiego po odbudowie.

Była wielką orędowniczką ustanowionej w roku 2000 Nagrody im. Andrzeja Hiolskiego za najlepszą rolę operową sezonu, przyznawanej przez Ogólnopolski Klub Miłośników Opery Trubadur wraz z Fundacją Opera. Obecnie, oprócz nagrody głównej, przyznawane jest również Wyróżnienie Pamięci Haliny Słonickiej.

Spoczęła na cmentarzu w Białymstoku, a inskrypcję na pomniku: Wielka artystka, wybitny pedagog, szlachetny człowiek zaproponowali jej uczniowie. Także z ich inicjatywy, od roku 2008 odbywa się w Suwałkach Ogólnopolski Festiwal Sztuki Wokalnej im. prof. Haliny Słonickiej, któremu towarzyszy Ogólnopolski Konkurs Wokalny jej imienia.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Oznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem za Zasługi dla Warszawy, Medalami 140- i 150-lecia Teatru Wielkiego w Warszawie, nagrodami Ministra Kultury i Sztuki, uczelnianymi i odznaką Zasłużony Działacz Kultury.

Nagrody na konkursach wokalnych[edytuj | edytuj kod]

Ważniejsze role operowe[edytuj | edytuj kod]

Nagrania[edytuj | edytuj kod]

  • 1959-1960 - Sztuka wokalna Haliny Słonickiej (nagranie radiowe), Stebo S647 (kaseta magnetofonowa);
  • 1960 – Moniuszko, Hrabina – montaż muzyczny (partia Hrabiny), Polskie Nagrania XL0226, Ze świata operetki nr 5 (Halina Słonicka, Bogdan Paprocki), Polskie Nagrania L 0331;
  • 1960 – Abraham, Wiktoria i Jej huzar – przekrój (partia Wiktorii), Polskie Nagrania XL 0317;
  • 1962 – Moniuszko, Flis (partia Zosi), Polskie Nagrania XL0145;
  • 1992 – Moniuszko, Straszny dwór (H. Słonicka, K. Szczepańska, B. Brun-Barańska, B. Lawcewicz, Z. Nikodem, A. Hiolski, B. Paprocki, E. Kossowski), Polskie Nagrania;
  • 1996 – Moniuszko, Dzieła religijne, Polmusic;
  • 1996 – Moniuszko, Gala, Polskie Nagrania;
  • 2004 – Halina Słonicka, Royal Collection/Królewska Kolekcja, Polskie Nagrania;
  • Teatr Wielki w Warszawie (pieśń Roksany), Polskie Nagrania SXLO682.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]