Hannopil (obwód chmielnicki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hannopil
ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód chmielnicki
Rejon sławucki
Powierzchnia 1,89 km²
Wysokość 225 m n.p.m.
Populacja (2001)
• liczba ludności
• gęstość

860
455,03 os./km²
Nr kierunkowy +380 3842
Kod pocztowy 30030
Położenie na mapie obwodu chmielnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu chmielnickiego
Hannopil
Hannopil
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Hannopil
Hannopil
Ziemia50°27′13″N 26°53′43″E/50,453611 26,895278
Portal Portal Ukraina

Hannopil (ukr. Ганнопіль; pol. hist. Annopol) – wieś na Ukrainie, w obwodzie chmielnickim, w rejonie sławuckim. W 2001 roku liczyła 860 mieszkańców.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejsce ostatnich lat życia księdza Marka, kapelana konfederacji barskiej.

Po rozbiorach miejscowość znalazła się w guberni wołyńskej, w powiecie zwiahelskim. Po 1831 roku należący do księcia Stanisława Jabłonowskiego, obejmujący 726 osób majątek został sekwestrowany przez władze zaborcze[1].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

W Hannopilu znajdują się ruiny pałacu wzniesionego przed 1757 rokiem[2] przez księcia Antoniego Barnabę Jabłonowskiego (1732-1799), męża księżnej Anny Sanguszkówny (1739-1765), herbu Pogoń Litewska. Pałac otoczony był rozległym parkiem[3] z okazami dębów, jesionów, lip[2]. Obiekt pozbawiony opieki kolejnych właścicieli zamienił się w ruinę. Część pałacu zniszczonego przez pożar rozebrano. Druga część, która przetrwała I i II wo­jnę światową nie przypominała pierwotnego założenia. Na początku XIX wieku pałac został przebudowany na styl romantyczny[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Janusz Iwaszkiewicz, „Wykaz dóbr ziemskich skonfiskowanych przez rządy zaborcze w latach 1773 – 1867”, wyd. Rady Naczelnej organizacji ziemskich z okazji powszechnej wystawy krajowej w Poznaniu, Warszawa 1929
  2. a b c Annopol. www.wolhynia.com. [dostęp 2016-07-09].
  3. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XV cz. 1. Warszawa: 1880-1902, s. 33-34.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kajetan Koźmian, Pamiętniki, T. 1; wstęp oraz komentarz Juliusz Willaume; wstęp edytorski, ustalenie tekstu w oparciu o autograf oraz komentarz filologiczny Marian Kaczmarek i Kazimierz Pecold; przedmowa Artur Kopacz, Wrocław, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1972.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]