Hans Enn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hans Enn
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 maja 1958
Saalfelden am Steinernen Meer, Austria
Klub SC Saalbach
Pierwsze punkty w PŚ 17.01 1976, Morzine
(9. miejsce – zjazd)
Pierwsze podium w PŚ 4.03 1979, Lake Placid (2. miejsce – gigant)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Austria
Igrzyska Olimpijskie
brąz Lake Placid 1980 Gigant
Mistrzostwa świata
brąz Lake Placid 1980 Gigant
Puchar Świata (Gigant)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1979/1980
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1983/1984

Hans Enn (ur. 10 maja 1958 w Saalfelden am Steinernen Meer) – austriacki narciarz alpejski, brązowy medalista igrzysk olimpijskich i mistrzostw świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Największy sukces w karierze Hans Enn osiągnął w 1980 roku, kiedy podczas igrzysk olimpijskich w Lake Placid wywalczył brązowy medal w slalomie gigancie. W zawodach tych wyprzedzili go jedynie Szwed Ingemar Stenmark oraz Andreas Wenzel z Liechtensteinu. Po pierwszym przejeździe zajmował drugie miejsce, tracąc to prowadzącego Wenzela 0,14 sekundy. W drugim przejeździe uzyskał ósmy wynik i ostatecznie zajął trzecie miejsce. Podczas rozgrywanego trzy dni później slalomu po pierwszym przejeździe także plasował się na drugiej pozycji. W drugim przejeździe uzyskał siódmy wynik, w efekcie spadając z drugiego na czwarte miejsce. Ostatecznie w walce o podium lepszy o 0,06 sekundy okazał się Jacques Lüthy ze Szwajcarii. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Sarajewie wystartował w slalomie i gigancie, jednak obu zawodów nie ukończył. Był też między innymi piąty w gigancie podczas mistrzostw świata w Bormio w 1985 roku oraz szósty w tej konkurencji na mistrzostwach świata w Garmisch-Partenkirchen w 1978 roku i rozgrywanych cztery lata później mistrzostwach świata w Schladming.

W zawodach Pucharu Świata zadebiutował na początku sezonu 1975/1976. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył 17 stycznia 1976 roku w Morzine, zajmując dziewiąte miejsce w zjeździe. Nieco ponad trzy lata później, 4 marca 1979 roku w Lake Placid pierwszy raz stanął na podium, zajmując drugie miejsce w gigancie. W zawodach tych rozdzielił na podium Ingemara Stenmarka i Szwajcara Petera Lüschera. Łącznie 22. razy plasował się w najlepszej trójce, odnosząc przy tym sześć zwycięstw: 10 grudnia 1983 roku w Val d'Isère wygrał supergiganta, a 26 lutego 1980 roku w Waterville Valley, 29 stycznia 1983 roku w Kranjskiej Gorze, 17 marca 1984 roku w Åre, 23 marca 1984 roku w Oslo i 15 stycznia 1985 roku w Adelboden był najlepszy w gigancie. Ostatnie podium wywalczył 8 stycznia 1989 roku w Laax, zajmując drugie miejsce w supergigancie. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1979/1980, kiedy to zajął siódme miejsce w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji giganta zajął drugie miejsce za Stenmarkiem. Wśród gigancistów był ponadto trzeci w sezonie 1983/1984, plasując się za Stenmarkiem i Pirminem Zurbriggenem ze Szwajcarii. Był też między innymi czwarty w klasyfikacji giganta w sezonie 1981/1982 oraz w klasyfikacji kombinacji w sezonie 1980/1981.

Pięciokrotnie zdobywał mistrzostwo Austrii: w gigancie w latach 1978 i 1983, kombinacji w latach 1977-1978 oraz w slalomie w 1978 roku[1]. Ponadto w 1996 roku otrzymał Odznakę Honorową za Zasługi dla Republiki Austrii[2].

Po zakończeniu kariery w 1990 roku otworzył hotel w Hinterglemm. Pracował także dla austriackiego producenta sprzętu narciarskiego Blizzard Ski.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings without rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
3.Bronze medal.svg 19 lutego 1980 Stany Zjednoczone Lake Placid Gigant 2:40,74 min +1,77 s Szwecja Ingemar Stenmark
4. 22 lutego 1980 Stany Zjednoczone Lake Placid Slalom 1:44,26 min +0,86 s Szwecja Ingemar Stenmark
DNF 14 lutego 1984 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Sarajewo Gigant 2:41,18 min - Szwajcaria Max Julen
DNF 19 lutego 1984 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Sarajewo Slalom 1:39,41 min - Stany Zjednoczone Phil Mahre

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
6. 2 lutego 1978 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Garmisch-Partenkirchen Gigant 3:02,52 min +2,75 s Szwecja Ingemar Stenmark
11. 5 lutego 1978 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Garmisch-Partenkirchen Slalom 1:39,54 min +5,21 s Szwecja Ingemar Stenmark
3.Bronze medal.svg 19 lutego 1980 Stany Zjednoczone Lake Placid Gigant 2:40,74 min +1,77 s Szwecja Ingemar Stenmark
4. 22 lutego 1980 Stany Zjednoczone Lake Placid Slalom 1:44,26 min +0,86 s Szwecja Ingemar Stenmark
6 3 lutego 1982 Austria Schladming Gigant 2:38,80 min +1,16 s Stany Zjednoczone Steve Mahre
5. 7 lutego 1985 Włochy Bormio Gigant 2:28,90 min +1,46 s Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Markus Wasmeier
13. 8 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Supergigant 1:38,81 min +1,55 s Szwajcaria Martin Hangl
DNF 9 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Gigant 2:37,66 min - Austria Rudolf Nierlich

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Stany Zjednoczone Waterville Valley - 26 lutego 1980 (gigant)
  2. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Kranjska Gora - 29 stycznia 1983 (gigant)
  3. Francja Val d'Isère - 10 grudnia 1983 (supergigant)
  4. Szwecja Åre - 17 marca 1984 (gigant)
  5. Norwegia Oslo - 23 marca 1984 (gigant)
  6. Szwajcaria Adelboden - 15 stycznia 1985 (gigant)

Pozostałe miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

  1. Stany Zjednoczone Lake Placid4 marca 1979 (gigant) – 2. miejsce
  2. Stany Zjednoczone Heavenly Valley12 marca 1979 (gigant) – 3. miejsce
  3. Francja Val d'Isère - 8 grudnia 1979 (gigant) – 3. miejsce
  4. Włochy Cortina d'Ampezzo11 marca 1980 (gigant) – 2. miejsce
  5. Austria Saalbach-Hinterglemm - 13 marca 1980 (gigant) – 3. miejsce
  6. Szwajcaria Ebnat-Kappel4 stycznia 1981 (gigant) – 2. miejsce
  7. Szwajcaria Ebnat-Kappel4 stycznia 1981 (kombinacja) – 2. miejsce
  8. Austria Schladming - 2 lutego 1981 (gigant) – 2. miejsce
  9. Czechosłowacja Jasná - 13 marca 1982 (gigant) – 2. miejsce
  10. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Kranjska Gora19 marca 1982 (gigant) – 2. miejsce
  11. Włochy Madonna di Campiglio22 grudnia 1982 (supergigant) – 2. miejsce
  12. Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Garmisch-Partenkirchen - 9 lutego 1983 (supergigant) – 3. miejsce
  13. Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Garmisch-Partenkirchen - 29 stycznia 1984 (supergigant) – 3. miejsce
  14. Stany Zjednoczone Vail7 marca 1984 (gigant) – 3. miejsce
  15. Francja Val d'Isère - 29 listopada 1988 (gigant) – 3. miejsce
  16. Szwajcaria Laax8 stycznia 1989 (supergigant) – 2. miejsce

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]