Hard bop

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hard bop
Pochodzenie bebop, blues, gospel[1], R'n'B
Czas i miejsce powstania początek lat 50., wschodnie wybrzeże USA
Instrumenty saksofon, trąbka, instrumenty dęte, fortepian, kontrabas, gitara, gitara elektryczna, perkusja
Największa popularność lata 50. XX wieku (około 1955 roku[1])-lata 70. XX wieku[1], niewielka w latach 80. XX wieku[1]
Podgatunki
post-bop[1], neo bop[1], jazz modalny[1], Hard bop Standards[1]

Hard bop (również neo-bop[2]) – odmiana stylu muzycznego bebop należąca do jazzu nowoczesnego, powstała na wschodnim wybrzeżu USA jako reakcja czarnych muzyków końca 50. lat XX w. na uładzony, zeuropeizowany cool jazz[2]. Zawiera liczne wpływy rhythm and bluesa, muzyki gospel[2] oraz bluesa, szczególnie dostrzegalnego w partiach saksofonu i fortepianu. Muzyka żywiołowa, ekspresyjna, z intensywną pulsacją rytmiczną i prostszymi formułami formalnymi niż w cool jazzie[2].

Do najbardziej znanych przedstawicieli hard bopu należą m.in.: Cannonball Adderley[2], Art Blakey[2], Clifford Brown[2], Donald Byrd, Sonny Clark, John Coltrane, Lou Donaldson, Miles Davis, Kenny Drew, Benny Golson, Dexter Gordon, Joe Henderson, Andrew Hill, Freddie Hubbard, Milt Jackson, Wes Montgomery, Jackie McLean, Charles Mingus, Blue Mitchell, Hank Mobley[2], Thelonious Monk, Lee Morgan[2], Sonny Rollins[2], Horace Silver[2] oraz Doug Watkins.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Hard bop (ang.). allmusic.com. [dostęp 2020-22-10].
  2. a b c d e f g h i j k HARD BOP - Encyklopedia Muzyki - RMF Classic, www.rmfclassic.pl [dostęp 2020-10-07].