Harry Anderson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Harry Anderson
ilustracja
Imię i nazwisko Harry Laverne Anderson
Data i miejsce urodzenia 14 października 1952
Newport
Data i miejsce śmierci 16 kwietnia 2018
Asheville
Zawód aktor
Współmałżonek Leslie Pollack (1977–1999; rozwód); Elizabeth Morgan (2000–2018; jego śmierć)
Lata aktywności 1978–2018

Harry Anderson wł. Harry Laverne Anderson (ur. 14 października 1952 w Newport, zm. 16 kwietnia 2018 w Asheville[1]) – amerykański aktor, komik, magik. Najbardziej znany z roli sędziego Harry'ego Stone'a w telewizyjnym serialu Nocny sąd z lat 1984–1992.

Wczesne życie[edytuj | edytuj kod]

Harry Anderson urodził się 14 października 1952 r. w Newport na Rhode Island[2]. Andersona zainspirowała sztuka magii w młodości[3]. Po przeprowadzce do Los Angeles ćwiczył często swoje umiejętności. Dołączył do Dante Magic Club jako nastolatek i podobno zarabiał jako uliczny magik w San Francisco, gdy miał 17 lat[4]. Ukończył North Hollywood High School w 1970 roku.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Jego liczne występy w Saturday Night Live doprowadziły go do roli Harry'ego "The Hat" Gittesa w kilku sezonach serialu telewizyjnego Zdrówko, a następnie jako sędziego Harry Stone w innym serialu telewizyjnym, Nocny sąd[5]. Anderson pojawił się w wielu innych programach telewizyjnych i serialach, w tym w The Tonight Show w roli głównej jako Johnny Carson[6]. Jako magik Anderson występował często, wykonywał wiele komediowych oraz magicznych tricków dla klubów i transmisji telewizyjnych, w tym Sideshow w 1987 roku. W 1990 roku zagrał w telewizyjnej adaptacji Stephena Kinga jako dorosłego Richiego Toziera. W latach 1993-1997 Anderson wystąpił w sitcomie telewizyjnym Dave's World, opartym na życiorysie felietonisty Dave'a Barry'ego[7].

Zmęczony jaskrawym światłem reflektorów z Los Angeles Anderson przeprowadził się z Pasadeny w Kalifornii do Nowego Orleanu w 2002 roku. W latach 90. wraz z drugą żoną Elizabeth (którą poznał w Nowym Orleanie, gdy była barmanką)[8] otworzył mały sklep w dzielnicy francuskiej o nazwie Sideshow, sprzedając różne "magiczne, ciekawostki i apokryfy"[9].

W 2006 roku Anderson i jego żona Elizabeth przeprowadzili się z Nowego Orleanu do Asheville w Północnej Karolinie[10].

Anderson został znaleziony martwy w swoim domu w Asheville 16 kwietnia 2018 roku. Miał 65 lat.

Filmografia (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • 1982: Zdrówko jako Harry 'The Hat' Gittes
  • 1984: Nocny sąd jako sędzia Harry T. Stone
  • 1988: Szpiedzy, cuda i nagie uda jako Freddie
  • 1988: Tanner 88 jako Billy
  • 1989: Opowieści z krypty jako Jim Korman
  • 1990: Mother Goose Rock 'n' Rhyme jako Peter Piper
  • 1990: To jako Richard Tozier
  • 1993: Dave's World jako Dave Barry
  • 1996: Harvey jako Elwood P. Dowd
  • 2000: Nagi patrol jako Bull Cracker
  • 2014: Sprawa wiary jako profesor Kaman

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 'Night Court' Actor Harry Anderson Dies at 65, hollywoodreporter.com [dostęp 2018-04-17] (ang.).
  2. Harry Anderson, magician and star of 'Night Court,' dies at 65, nbcnews.com [dostęp 2018-04-17] (ang.).
  3. Bryan Alexander, 'Night Court' star John Larroquette is 'heartsick' over Harry Anderson; stars pay tribute, usatoday.com, 17 kwietnia 2018 [dostęp 2018-04-17] (ang.).
  4. 'Night Court' Actor Harry Anderson Dies at 65, hollywoodreporter.com [dostęp 2018-04-17] (ang.).
  5. Quirky ‘Night Court’ actor Harry Anderson dies at age 65 (ang.). washingtonpost.com. [dostęp 2018-04-17].
  6. Harry Anderson, ‘Night Court’ Star, Dies at 65 (ang.). variety.com. [dostęp 2018-04-17].
  7. Dave’s World: Miami Herald Columnist Dave Barry Goes TV (ang.). miamibeach411.com. [dostęp 2018-04-17].
  8. Hocus Focus: Sayonara, Sitcoms. Harry Anderson, a Magician at Heart, Happily Hawks Mumbo Jumbo in the Land of Gumbo (ang.). people.com. [dostęp 2018-04-17].
  9. New Orleans, Louisiana: Feejee Mermaid, Animal Freaks (Closed) (ang.). roadsideamerica.com. [dostęp 2018-04-17].
  10. For Harry Anderson, the New Orleans Magic Is Gone (ang.). nytimes.com. [dostęp 2018-04-17].