Helena Hleb-Koszańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Helena Hleb-Koszańska
Data i miejsce urodzenia 13 czerwca 1903
Borysówka, Obwód kurski (Rosja)
Data i miejsce śmierci 16 kwietnia 1983
Warszawa
Zawód, zajęcie bibliograf, bibliotekoznawca
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Medal 3 Maja

Helena Hleb-Koszańska (ur. 13 czerwca 1903 w Borysówce, Obwód kurski (Rosja), zm. 16 kwietnia 1983 w Warszawie) – polska bibliograf, teoretyk bibliotekoznawstwa.

Ukończyła polonistykę na Uniwersytecie Wileńskim, gdzie pod kierunkiem Stanisława Pigonia obroniła pracę magisterską pt. „Źródła sądów w rozprawie Michała Grabowskiego „O nowej literaturze francuskiej”, kontynuowała naukę na studiach doktoranckich. Równolegle studiowała w Wileńskim Konserwatorium Muzycznym w klasie fortepianu. Przez dziesięć lat pracowała w bibliotece Uniwersytetu Wileńskiego, gdzie współpracowała z Adamem Łysakowskim. Jej ówczesna praca naukowa była poświęcona recenzowaniu piśmiennictwa zagranicznego oraz analizie obcojęzycznych podręczników związanych z bibliotekarstwem. Ponadto gromadziła bibliografię i materiały biograficzne do „portretu bibliograficznego” Joachima Lelewela, temu celowi poświęciła stypendium Funduszu Kultury Narodowej, na zapoznanie się z działalnością bibliotek w Wielkiej Brytanii, Belgii, Francji i Rzeszy.

W 1925 została odznaczona Medalem 3-go Maja za rezultaty osiągane w pracy[1].

W listopadzie 1932 wyjechała do Leningradu, gdzie do kwietnia 1933 uczestniczyła w pracach Komisji Mieszanej do Rewindykacji Mienia Bibliotecznego. Po przejęciu polskich bibliotek przez władze litewskie w dniu 16 grudnia 1939 Helena Hleb-Koszańska zaangażowała się w pracę pedagogicznym w tajnym kursie bibliotekarskim w Wilnie. Podczas przesiedleń repatriacyjnych znalazła się w maju 1945 w Bydgoszczy, rozpoczęła pracę w Dziale Informacji Naukowej Instytutu Bałtyckiego, kilka miesięcy pełniła też funkcję kierowniczą w Instytucie Naukowym Gospodarstwa Wiejskiego. W 1946 otrzymała i przyjęła propozycję pracy w łódzkim Państwowym Instytucie Książki, gdzie kierowała Wydziałem Prac Badawczych, w tym okresie wznowiła prace nad biografią Joachima Lelewela. Po rozwiązaniu Instytutu we wrześniu 1949 przeniosła się do Warszawy, gdzie otrzymała pracę kierownika Działu Teorii Bibliografii w Instytucie Biograficznym Biblioteki Narodowej. Po śmierci Adama Łysakowskiego w 1953 została dyrektorem tego Instytutu, a po uzyskaniu tytułu docenta pełniła funkcję zastępcy dyrektora Biblioteki Narodowej. Od 1951 do 1954 pełniła funkcję redaktora Bibliografii Analitycznej Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej.

W 1955 została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki[2].

Przewodniczyła Komisji Bibliografii Narodowej, w 1949 zorganizowała pierwszy w Polsce kurs bibliograficzny na poziomie średnim, a cztery lata później na poziomie wyższym. Przewodnicząc Instytutowi Bibliograficznemu Biblioteki Narodowej, na zlecenie Centralnego Zarządu Bibliotek Ministerstwa Kultury współuczestniczyła w organizacji ogólnokrajowego Kursu dla Samodzielnych Pracowników Bibliograficznych. Do dorobku naukowego Heleny Hleb-Koszańskiej należy wiele opracowań naukowych i książek związanych z bibliotekoznawstwem i bibliografoznawstwem.

Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera T-2-5)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 259.
  2. Uchwała Rady Państwa z dnia 11 lipca 1955 r. o nadaniu odznaczeń państwowych (M.P. z 1955 r. nr 91, poz. 1144)
  3. https://cmentarze.um.warszawa.pl/pomnik.aspx?pom_id=16233. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2019-09-17].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]