Hendrik Lindepuu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hendrik Lindepuu
Ilustracja
Hendrik Lindepuu (2014)
Data i miejsce urodzenia 11 listopada 1958
Mõisaküla
Zawód, zajęcie tłumacz

Hendrik Lindepuu (ur. 11 listopada 1958 w Mõisaküla) – estoński tłumacz, dramaturg i wydawca polskiej literatury w Estonii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po odbyciu służby wojskowej od 1979 roku pracował w zawodowej straży pożarnej w Viljandi, a także jako ślusarz. W 1981 r. ukończył liceum kształcące na odległość w Viljandi. Publikował w okręgowej gazecie Viljandi. W latach 1981-83 działał w Stowarzyszeniu Teatralnym i czasopiśmie Teater. Muusika[1].

W latach 1991–1996 mieszkał razem z żoną w Finlandii. Podczas pobytu pracował jako bibliotekarz[2]. Języka polskiego zaczął uczyć się samodzielnie, z podręcznika w 1984 roku[3]. Od 2003 roku prowadzi on jednoosobowe wydawnictwo Hendrik Lindepuu Kirjastus. Do 2019 roku wydało ono 42 tłumaczenia polskiej literatury[4][5].

Tłumaczenia[edytuj | edytuj kod]

Do 2019 roku przełożył z języka polskiego na język estoński ponad 50 książek, 70 sztuk teatralnych i 10 tomów poezji. W tym utwory Witolda Gombrowicza, Zbigniewa Herberta, Czesława Miłosza, Sławomira Mrożka, Zofii Nałkowskiej, Bruno Schulza, Stanisława Ignacego Witkiewicza, Olgi Tokarczuk, Małgorzaty Rejmer, Witolda Szabłowskiego, Tadeusza Różewicza, Marcina Świetlickiego i innych[6]. Pierwszym przetłumaczonym utworem była sztuka teatralna Żegnaj, Judaszu Ireneusza Iredyńskiego, która w 1988 roku została wystawiona na deskach teatru[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • W 2019 otrzymał nagrodę im. Augusta Sangi za tłumaczenie wiersza Chłopka Anny Świrszczyńskiej z tomu Budując barykadę (Ma ehitasin barrikaadi). Nagroda jest przyznawana za tłumaczenie jednego wiersza, a laureat otrzymuje 2000 euro[7].
  • W 2019 roku Instytut Książki przyznał mu nagrodę Transatlantyk. Otrzymują ją wybitni ambasadorzy literatury polskiej za granicą[8]. Zwycięzca otrzymuje 10 000 euro[9].
  • W 2015 roku został laureatem estońskiej nagrody państwowej w dziedzinie kultury i sztuki za osiągnięcia w 2014 roku[10]
  • W 2009 roku otrzymał w Estonii Nagrodę Literacką Fundacji Kultury za przekład wierszy Tadeusza Różewicza[11]
  • W 1997 otrzymał Nagrodę im. Stanisława Ignacego Witkiewicza za propagowanie kultury polskiej za granicą[12].
  • W 1994 otrzymał Aleksander Kurtna nimeline auhind (Nagroda Aleksandra Kurtny) przyznaną za tłumaczenie sztuki Tadeusza Różewicza Białe małżeństwo Valge abielu. Nagroda jest przyznawana za tłumaczenia sztuk, które w roku poprzedzającym zostały przetłumaczone i wystawione w teatrze[13].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Märt Väljataga, Hendrik Lindepuu Kirjastus, www.hlk.ee, 13 września 2009 [dostęp 2020-08-29].
  2. HEDI ROSMA, Hendrik Lindepuu Kirjastus, www.hlk.ee [dostęp 2020-05-22].
  3. a b Hendrik Lindepuu zdobywcą Nagrody Transatlantyk - Warszawa i Kraków, Lingua Lab, 17 czerwca 2019 [dostęp 2020-05-22] (pol.).
  4. Hendrik Lindepuu Kirjastus, www.hlk.ee [dostęp 2020-05-22].
  5. Hendrik Lindepuu. Sylwetka laureata, instytutksiazki.pl, 14 czerwca 2019 [dostęp 2020-05-22] (pol.).
  6. Books by Hendrik Lindepuu (Author of Kaneelipoed), www.goodreads.com [dostęp 2020-05-22].
  7. Hendrik Lindepuu laureatem Nagrody im. Augusta Sanga, instytutksiazki.pl, 2 października 2019 [dostęp 2020-05-22] (pol.).
  8. Kazimierz Popławski, Hendrik Lindepuu laureatem Nagrody Transatlantyk, Eesti.pl, 18 czerwca 2019 [dostęp 2020-05-22] (pol.).
  9. Hendrik Lindepuu laureatem Nagrody Transatlantyk - Kultura - Radio Kraków, radiokrakow.pl [dostęp 2020-05-22] (pol.).
  10. Hendrik Lindepuu tähistab juubelit Czesław Miłoszi teose tõlke esitlusega, ERR, 13 listopada 2018 [dostęp 2020-05-22] (est.).
  11. Kazimierz Popławski, Hendrik Lindepuu laureatem Nagrody Transatlantyk, Eesti.pl, 18 czerwca 2019 [dostęp 2020-05-22] (pol.).
  12. Polska Bibliografia Literacka (PBL), pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2020-05-22].
  13. Aleksander Kurtna nimeline auhind - Tartu Linnaraamatukogu kirjandusveeb, www.luts.ee [dostęp 2020-05-22].