Henryk Bezeg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Bezeg
Filip Henryk Bezeg
„Gil”
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 26 maja 1895
Zahajpol
Data i miejsce śmierci 19 maja 1979
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1914-1944
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
AK DYSK.png Armia Krajowa
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
II wojna światowa,
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia) Krzyż Zasługi Obrońców (Łotwa)

Henryk Bezeg, wcześniej Filip Henryk Bezeg[1], ps. „Gil” (ur. 26 maja 1895 w Zahajpolu, zm. 19 maja 1979 w Warszawie ) – podpułkownik intendentury Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Służył w Legionach Polskich podczas I wojny światowej. Ranny w 1915 (stracił oko). Studiował od 1917 na Politechnice Lwowskiej. Uczestnik obrony Lwowa w listopadzie 1918. Służył w batalionie zapasowym 5 pułku piechoty od 1919, a następnie w 1 pułku piechoty jako oficer gospodarczy. Referent finansowy w 1 Dywizji Piechoty Legionów od 1920, a w 1921 p.o. szefa, a później zastępca szefa intendentury w dywizji. Szef intendentury od 1921 2 Dywizji Piechoty Legionów, a w 1922 został ponownie szefem intendentury w 1 Dywizji Piechoty Legionów. Później był w Grodnie w Rejonowej Intendenturze, a następnie zastępca szefa intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III. Słuchacz Wyższej Szkoły Intendentury w latach 1922–1924. Kierownik referatu mundurowego 9 Okręgowego Szefostwa Intendentury od 1924, a p.o. dowódcy i dowódca 9 batalionu administracyjnego od 1928. Kierownik referatu w sztabie Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w 1931, a później szef Wydziału w KG Związku Strzeleckiego. W szefostwie intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V od 1934. Przeniesiony do rezerwy w 1935. Pracował w Ministerstwie Komunikacji, a w 1939 został p.o. dyrektora Centralnego Zaopatrzenia Materiałowego Polskich Kolei Państwowych. Komendant miasta Małoryte we wrześniu 1939. Od 1939 (listopad–grudzień) był szefem Służby Intendentury w Dowództwie Głównym Służby Zwycięstwu Polski, Komendzie Głównej Związku Walki Zbrojnej Armii Krajowej do 1944. Brał udział w powstaniu warszawskim, a po jego upadku pracował w Kolejowej Opiece Społecznej.

Po wojnie pozostał w kraju. Był od 1945 dyrektorem Biura Aprowizacji i Zaopatrzenia Ministerstwa Komunikacji, a dyrektor Biura Gospodarki Materiałowej w tymże ministerstwie od 1949 z którego został zwolniony na emeryturę w 1951. Od 1961 pracował w Centralnym Ośrodku Badań i Rozwoju Kolejnictwa PKP. Na emeryturze od 1970 roku.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]