Henryk Biegeleisen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Biegeleisen
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 24 października 1855
Touste
Data i miejsce śmierci 1 kwietnia 1934
Lwów

Henryk Biegeleisen (ur. 24 października 1855 w Toustem, zm. 1 kwietnia 1934 we Lwowie) – polski etnograf i historyk literatury polskiej. Przedstawiciel pozytywistycznej metody filologicznej. Badacz literatury romantycznej, m.in. twórczości Teofila Lenartowicza. Autor cennych prac etnograficznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w żydowskiej rodzinie inteligenckiej, w rodzinie lekarza. Uczęszczał do szkół w Tarnopolu. W 1876 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum w Brzeżanach[1]. Studiował historię oraz historie literatury na Uniwersytecie Lwowskim. Debiutował w 1877 w „Sprawozdaniach” Towarzystwa Czytelni Akademickiej, której był działaczem. Następnie studiował w Monachium i Lipsku. Doktoryzował się w 1882. Po powrocie do Lwowa przez kilkadziesiąt lat pracował jako nauczyciel i dyrektor szkół. Jednocześnie prowadził badania naukowe i prace edytorskie.

Synowie:

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Książki
  • Lirnik mazowiecki, 1913[2].
  • Matka i dziecko w obrzędach, wierzeniach i zwyczajach ludu polskiego. Lwów 1927 [1]
  • Wesele. Lwów 1928 [2]
  • U kolebki ; Przed ołtarzem ; Nad mogiłą. Lwów 1929 [3]
  • Lecznictwo ludu polskiego. Kraków 1929 [4]
  • Śmierć w obrzędach, zwyczajach i wierzeniach ludu polskiego. Lwów 1930 [5]
Artykuły
  • Motywy ludowe w balladzie Mickiewicza „Lilie”, [w:] Wisła, 1891, t. 5, z.1, s. 62-103[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Markiewicz: Pozytywizm. Wyd. VII. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, s. 449, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 978-83-01-13849-3.

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]