Henryk Dudek (ur. 1896)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Dudek
podpułkownik artylerii podpułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 7 lub 9 września 1896
Rzeszów
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie],
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Ułanów
7 Pułk Artylerii Polowej
Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii
10 Pułk Artylerii Lekkiej
50 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca baterii szkolnej
kwatermistrz pułku
dowódca artylerii dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie)

Henryk Dudek[a] (ur. 7 lub 9 września 1896, zm. ?) – inżynier, podpułkownik artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 7[1] lub 9[2] września 1896. Był synem Jakuba. Przed 1914 ukończył gimnazjum. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Służył jako wachmistrz w 2 pułku ułanów. Po kryzysie przysięgowym służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. Po bitwie pod Rarańczą z połowy lutego 1918 był internowany w Synowódzku.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 7 pułku artylerii polowej. Za swoje czyny wojenne otrzymał Order Virtuti Militari. Ukończył studia z tytułem inżyniera. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 106. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był 3 pułk artylerii ciężkiej[3]. Następnie pełnił służbę w 7 pap w Częstochowie[4][5]. 31 marca 1924 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 76. lokatą w korpusie oficerów artylerii[6]. Jako oficerem tej jednostki na przełomie lat 20. i 30. był przydzielony do Wołyńskiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim[7][8]. W trakcie kursów tej szkoły wojskowej był oficerem, a następnie dowódcą I baterii szkolnej podczas III Kursu (1928-1929) oraz dowódcą 8 baterii artylerii polowej podczas V Kursu (1930-1931). 2 grudnia 1930 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 35. lokatą w korpusie oficerów artylerii[9]. W latach 30. został awansowany do stopnia podpułkownika artylerii. 18 maja 1939 roku został przeniesiony do 10 Kaniowskiego pułku artylerii lekkiej w Łodzi na stanowisko kwatermistrza. W 1938 roku zajmowane przez niego stanowisko zostało przemianowane na stanowisko II zastępcy dowódcy pułku.

29 sierpnia 1939 roku, po przeprowadzeniu mobilizacji pułku, pozostał w garnizonie na stanowisku dowódcy Oddziału Zbierającego Nadwyżki. W nocy z 5 na 6 września 1939 roku ewakuował się ze swoim oddziałem do Warszawy, a następnie na wschód. 22 września w rejonie Małoryty dołączył do Zgrupowania „Brzoza”, w którym objął funkcję dowódcy artylerii. 26 września Zgrupowanie „Brzoza” zostało przeformowane w 50 Dywizję Piechoty. Do 27 września pełnił obowiązki dowódcy artylerii dywizyjnej. Przebywał w niewoli niemieckiej w oflagu IX B Weilburg, XI A Osterode oraz II C Woldenberg[10].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W ewidencji wojskowej jego tożsamość była podawana jako Henryk Dudek II: Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 1626., Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 1458., Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 944., Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 938.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928, 1932 oraz Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku.
  2. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2015-08-14].
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 202.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 727, 822.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 650, 745.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 175.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 435, 462.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 184, 816.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 330.
  10. Henryk Dudek w bazie Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką straty.pl [dostęp z dnia: 2016-04-05]
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 11 listopada 1933 roku, s. 283.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]