Henryk Halban

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Halban
Fotografia z 1912
Fotografia z 1912
Data i miejsce urodzenia 9 września 1870
Kraków, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 13 grudnia 1933
Lwów, Polska
profesor nauk medycznych
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Doktorat 1896
Uniwersytet Jagielloński
Habilitacja 1903
Profesura 1905
Uczelnia Uniwersytet Lwowski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Henryk Halban, właśc. Henryk Blumenstok (ur. 9 września 1870 w Krakowie, zm. 13 grudnia 1933 we Lwowie) – polski lekarz neurolog, psychiatra, profesor Uniwersytetu Lwowskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Leona Blumenstoka profesora medycyny sądowej Uniwersytetu Jagiellońskiego, bratem Alfreda. Ukończył Gimazjum Świętej Anny w Krakowie, podjął studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim (tytuł doktora wszech nauk medycznych w 1896), kontynuował je w Wiedniu (habilitacja w 1903). W 1905 został profesorem neurologii i psychiatrii Uniwersytetu Lwowskiego. Podczas I wojny światowej był komendantem szpitala dla legionistów w Wiedniu. Od 1918 do 1920 pełnił stanowisko inspektora sanitarnego Armii Wschód.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości powrócił do pracy na lwowskiej uczelni, przemianowanej na Uniwersytet Jana Kazimierza. W 1924 organizował klinikę neurologii Uniwersytetu Lwowskiego. Był trzykrotnie dziekanem (1915, 1916 i 1921) Wydziału Lekarskiego UJK, zaś w czerwcu 1933 został wybrany rektorem UJK, jednak nie objął tego urzędu z powodu ciężkiej choroby.

Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1930)[1]. Pochowany został na Cmentarzu Obrońców Lwowa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]