Henryk Hawrylak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Hawrylak
Data i miejsce urodzenia 1924-05-2525 maja 1924
Lublin
Data śmierci 2013-11-2121 listopada 2013
Profesor nauk technicznych
Specjalność: mechanika maszyn i procesów
Alma Mater Politechnika Wrocławska
Doktorat 1961
Profesura 1969
Doktor honoris causa
(Politechnika Wrocławska – 2000)
(Politechnika Koszalińska – 2005)
(Politechnika Lubelska – 2005)
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Politechnika Wrocławska
Dziekan
Wydział Mechaniczny
Okres spraw. 1967–1975
1990–1993
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej

Henryk Hawrylak (ur. 25 maja 1924 w Lublinie, zm. 21 listopada 2013[1]) – polski profesor, inżynier mechanik, specjalista w dziedzinie budowy i eksploatacji maszyn górnictwa odkrywkowego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1945 związany był ściśle z Wrocławiem, gdzie studiował i aktywnie uczestniczył zarówno w odbudowie miasta, jak i życia akademickiego wrocławskich uczelni. Studia ukończył w 1950, w 1961 obronił pracę doktorską, w 1965 habilitował się, w 1969 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1975 – zwyczajnego. Mąż architekt Jadwigi Grabowskiej-Hawrylak i ojciec Katarzyny Hawrylak-Brzezowskiej, miejskiego konserwatora zabytków (1995–2017)[2] we Wrocławiu.

Jego działalność naukowa koncentrowała się na badaniach wpływu używanych w górnictwie narzędzi urabiania kopalin na geologię górotworu. Stworzył w tej dziedzinie szkołę naukową, której współpraca z innymi ośrodkami naukowymi, badawczo-rozwojowymi i przemysłowymi zaowocowała stworzeniem polskich koparek wielonaczyniowych i ładowarko-zwałowarek, produkowanych w zunifikowanych seriach. Ze szkoły tej wyszło do 2005 pięciu profesorów i czterech doktorów habilitowanych.

Był autorem ponad 120 publikacji naukowych (w tym 8 książkowych) i 90 niepublikowanych prac przeznaczonych dla przemysłu oraz promotorem 16 doktoratów. Przez ćwierć wieku kierował utworzonym przez siebie Zakładem Maszyn i Urządzeń Górnictwa Odkrywkowego w Instytucie Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn Politechniki Wrocławskiej, był też dyrektorem tego Instytutu oraz prodziekanem i dziekanem Wydziału Mechanicznego PWr, Przewodniczącym Prezydium Senatu uczelni i Pełnomocnikiem Rektora ds. Rozwoju Kadry Naukowej. Członek Komitetu Budowy Maszyn Polskiej Akademii Nauk, członek prezydium Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów (naukowych), Przewodniczący Rady Naukowej Instytutu Górnictwa Odkrywkowego „Poltegor-Instytut” we Wrocławiu.

Wielokrotnie wyróżniany i odznaczany za działalność naukową, dydaktyczną i społeczną; między innymi, w roku 2000, otrzymał tytuł doktora honoris causa macierzystej Politechniki Wrocławskiej[3], a w 2005 – Politechniki Koszalińskiej[4] oraz Lubelskiej[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. mgosz: Zmarł prof. Henryk Hawrylak z Politechniki Wrocławskiej (pol.). wroclaw.gazeta.pl, 2013-11-26. [dostęp 2013-11-27].
  2. Adriana Boruszewska: Wrocław: Kontrowersyjna konserwator zabytków kończy pracę (pol.). Gazeta Wrocławska, 2017-01-26. [dostęp 2018-02-26].
  3. Tytuły doktora honoris causa nadane przez Politechnikę Wrocławską. portal.pwr.wroc.pl. [dostęp 23 lutego 2011].
  4. Historia uczelni. tu.koszalin.pl. [dostęp 23 lutego 2011].
  5. Doktorzy honoris causa PL. pollub.pl. [dostęp 23 lutego 2011].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]