Henryk Hoffmann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Henryk Hoffmannpolski religioznawca specjalizujący się w historii, teorii i metodyce religioznawstwa, teorii religii i fenomenologii religii, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1973-1977 odbył studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu, które ukończył uzyskaniem tytułu magistra pedagogiki. W latach 1977-1985 był asystentem stażystą w Instytucie Religioznawstwa UJ. Stopień naukowy doktora uzyskał w 1985 na podstawie rozprawy pt. Szkoła astralityczna w religioznawstwie polskim. W latach 1985-2004 zajmował stanowisko adiunkta. Habilitował się w 2004 na podstawie dorobku naukowego i rozprawy pt. Dzieje polskich badań religioznawczych 1873-1939, po czym zajmował w latach 2004-2010 stanowisko docenta w Instytucie Religioznawstwa. W 2010 został profesorem nadzwyczajnym w tej placówce[2].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Astralistyka. Szkice z dziejów religioznawstwa polskiego, Kraków 1991.
  • Religie Wschodu i Zachodu, Warszawa 1992.
  • Dzieje polskich badań religioznawczych 1873-1939, Kraków 2004.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]