Henryk Kołodziejski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Kołodziejski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 12 maja 1884
Warszawa, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 18 kwietnia 1953
Warszawa, Polska
Członek Rady Państwa
Okres od 21 lutego 1947
do 18 kwietnia 1953
Prezes Najwyższej Izby Kontroli
Okres od 21 lutego 1947
do 9 marca 1949
Poprzednik Jan Grubecki[1]
Następca Franciszek Jóźwiak
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Grób Henryka Kołodziejskiego na Cmentarzu Stare Powązki w Warszawie

Henryk Kołodziejski (ur. 12 maja 1884 w Warszawie, zm. 18 kwietnia 1953 tamże) – polski działacz państwowy, historyk i ekonomista, publicysta. Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy i na Sejm PRL I kadencji, w latach 1947–1953 członek Rady Państwa. Prezes Najwyższej Izby Kontroli od 1947 do 1949. W okresie II Rzeczypospolitej działał w masonerii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie kupieckiej. Ukończył Uniwersytet Jagielloński, 1912 uzyskał doktorat filozofii. Od wczesnej młodości związany z ruchem rewolucyjnym, członek warszawskiego komitetu wojenno-rewolucyjnego Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji[2]. W latach 1905–1907 uczestnik rewolucji, więziony w Cytadeli Warszawskiej. W okresie II Rzeczypospolitej działał w masonerii. W 1920 współzałożyciel Instytutu Gospodarstwa Społecznego oraz Biblioteki Sejmowej, której był dyrektorem w latach 1920–1939. Podczas okupacji działacz spółdzielczy, w latach 1945–1947 pracownik instytutów naukowo-badawczych (Instytut Gospodarstwa Społecznego, Spółdzielczy Instytut Naukowy). W czerwcu 1945 uczestnik konferencji w Moskwie w związku z realizacją postanowień konferencji jałtańskiej co do powołania Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej z udziałem Stanisława Mikołajczyka i przedstawicieli warszawskiego Rządu Tymczasowego pod nadzorem ambasadorów Wielkiej Brytanii i USA w Moskwie.

Od 21 lutego 1947 do 9 marca 1949 Prezes Najwyższej Izby Kontroli, od lutego 1947 członek Rady Państwa (do końca życia). Od 1949 prezes Naczelnej Rady Spółdzielczej. Od 1945 był posłem do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy i na Sejm PRL I kadencji. Od sierpnia 1952 członek Prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Narodowego; pozostał bezpartyjny. Spoczywa na Cmentarzu Stare Powązki (kwatera 38-3-15,16)[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jan Grubecki pełnił urząd szefa Biura Kontroli przy Prezydium Krajowej Rady Narodowej.
  2. Leon Chajn, Polskie Wolnomularstwo 1920–1938, Warszawa 1984, s. 98.
  3. Cmentarz Stare Powązki: FILIPOWSCY I KOŁODZIEJSCY, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-11-30].
  4. M.P. z 1953 r. nr 54, poz. 646 „za wybitne zasługi w pracy dla Polski Ludowej”.
  5. Wojciech Stela: Polskie ordery i odznaczenia (Vol. I). Warszawa: 2008, s. 47.
  6. M.P. z 1948 r. nr 17, poz. 59 „za wybitne zasługi w pracy państwowej i społecznej w pierwszym okresie odbudowy Odrodzonej Rzeczypospolitej”.
  7. M.P. z 1924 r. nr 299, poz. 979 „za zasługi, położone dla Rzeczypospolitej Polskiej przy organizowaniu biblioteki Sejmu i Senatu”.

Bibliografia, linki[edytuj | edytuj kod]