Henryk Krukowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Krukowski
major
Data i miejsce urodzenia 12 lutego 1897
Warszawa
Data i miejsce śmierci 21 kwietnia 1989
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Formacja Legiony Polskie
Jednostki 1 pułk ułanów
79 pułk piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości

Henryk Krukowski (ur. 12 lutego 1897 w Warszawie, zm. 21 kwietnia 1989 tamże) – żołnierz Legionów Polskich, powstaniec śląski, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej i Polskich Sił Zbrojnych, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Józefa i Florentyny z Gogolewskich. Absolwent szkoły średniej. 13 lipca 1915 wstąpił do Legionów Polskich. Początkowo został przydzielony do żandarmerii polowej, a następnie do 1. szwadronu 1 pułku ułanów. Walczył na szlaku od Lublina, przez Polesie, Wołyń, Stochód, po Polską Górę pod Kostuchniówką. W lipcu 1917 odszedł z Legionów i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej w Radomiu, a w listopadzie 1918 do milicji ludowej PPS.

W 1919 w odrodzonym Wojsku Polskim był dowódcą kompanii w 79 pułku piechoty[1]. W kwietniu 1920 odkomenderowany do II Oddziału Sztabu MSWojsk., a w maju skierowany na Górny Śląsk, na stanowisko szefa referatu I w Wydziale Plebiscytowym. Potem był oficerem w referacie broni, a następnie zastępcą szefa referatu do działań specjalnych Tadeusza Puszczyńskiego. W styczniu 1921 podjął naukę w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, lecz po wybuchu III powstania, powrócił na Śląsk i dowodził oddziałami destrukcyjnymi Grupy „Północ”.

Po zakończeniu działań wojennych ukończył Wydział Leśny SGGW. Później pracował w Brazylii w rejonie Kurytyby. W latach 1927 − 1939 był nadleśniczym w Puszczy Białowieskiej[2]. 29 stycznia 1932 został mianowany na stopień kapitana ze starszerństwem z 2 stycznia 1932 roku i 34. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 14 pułku piechoty we Włocławku[3]. Dwa lata później posiadał przydział w rezerwie do 37 pułku piechoty w Kutnie[4].

W 1939 zmobilizowany, walczył w kampanii wrześniowej, a po klęsce wojsk polskich działał w polskim i jugosłowiańskim ruchu oporu[1]. W 1944 wstąpił do 2 Korpusu Polskiego.

W 1947 powrócił do polski i do emerytury pracował w leśnictwie. W 1975 mianowany majorem[1].

Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu powązkowskim (kwatera 42 rząd 5 miejsce 24 i 25)[5].

Żonaty, dzieci: Jerzy (ur. 1928), Henryk (ur. 1930), Zofia (ur. 1933)[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Polak (red.) 1991 ↓, s. 79.
  2. Patriotyczne zrywy młodzieży polskiej.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 1 lutego 1932 roku, s. 101.
  4. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 12, 484.
  5. Cmentarz Stare Powązki: KRUKOWSCY, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-01-25].
  6. M.P. z 1931 r. nr 251, poz. 335.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]