Henryk Kubiczek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Kubiczek
Henia
Ilustracja
kapral piechoty kapral piechoty
Data i miejsce urodzenia 12 lutego 1902
Myślenice
Data i miejsce śmierci 21 sierpnia 1947
Gdów
Przebieg służby
Lata służby 1918-1921, 1925-1926
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Piechoty Legionów
26 Pułk Piechoty
Główne wojny i bitwy wojna polsko-ukraińska, konflikt polsko-litewski, łotweska wojna o niepodleglość, wojna polsko-bolszewicka, III powstanie śląskie
Późniejsza praca instruktor PW
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Niepodległości Gwiazda Przemyśla
Odznaka Honorowa „Orlęta” Odznaka Pamiątkowa Frontu Litewsko-Białoruskiego

Henryk Kubiczek (ur. 12 lutego 1902 w Myślenicach, zm. 21 sierpnia 1947 w Gdowie) – uczestnik walk niepodległościowych, kapral rezerwy Wojska Polskiego, instruktor Przysposobienia Wojskowego (PW).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie szewca Jana i Marii z Drożdżów. Ukończył sześć klas szkoły powszechnej. 15 maja 1918, w wieku 16 lat wstąpił w szeregi Polskiej Organizacji Wojskowej[1][2], gdzie pełnił czynną służbę w tej organizacji do czasu rozbrojenia wojsk austriackich.

3 listopada 1918 wraz z tą organizacją pod dowództwem sierżanta Stanisława Łukasika, byłego legionisty 2 pułku piechoty Legionów Polskich wyjeżdża na odsiecz Lwowa[3]. W wyjeżdżającym plutonie Stanisława Łukasika, który w Żurawicy dołącza do organizującego się 5 pułku piechoty Legionów pod dowództwem płk. Karasiewicza-Tokarzewskiego był również Andrzej Stańczyk[3]. Henryk Kubiczek brał udział w walkach w Przemyślu, odsieczy Lwowa i innych walkach kampanii ukraińskiej[1]. W ramach 2 kompanii karabinów maszynowych, II batalionu 5 pułku uczestniczył w konflikcie polsko-litewskim, łotewskiej wojnie o niepodległość (w walkach o Dyneburg)[1].

W stopniu starszego legionisty walczył w wojnie polsko-bolszewickiej[1]. Został mianowany kapralem i za czyny z dnia 6 września 1920, w trakcie walk o Nowy Dwór został odznaczony Krzyżem Walecznym[4]. W uzasadnieniu znajdujemy ”...Bojowo bardzo dobry. Dzielny aż do lekkomyślności..”[4]. W 1921 został zwolniony jako rocznik niepoborowy.

15 maja 1921 wyjechał wraz z Andrzejem Stańczykiem[5] na Górny Śląsk, gdzie brał czynny udział w III powstaniu śląskim w Grupie kapitana Wawelberga[6][7] do czasu zlikwidowania powstania.

Po powrocie z powstania, w okresie międzywojennym, wykonywał zawód szewca i brał czynny udział w życiu Myślenic. Zostaje ponownie powołany do wojska do 26 pułku piechoty jako rocznik poborowy w latach 1925–1926. Dalsze lata to praca zawodowa przerywana ćwiczeniami wojskowymi rezerwistów, działalnością w roli instruktora Przysposobienia Wojskowego (PW)[1]. Był członkiem Powiatowego Koła Związku Peowiaków w Myślenicach prowadzonego w latach 30. XX w. przez Józefa Elińskiego. W 1938 został odznaczony Medalem Niepodległości[8].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Wojskowe Biuro Historyczne, sygn. MN27.06.1938, Dokumentacja do nadania Medalu Niepodległości.
  2. Gąsowski i inni, Myślenice : monografia miasta, Myślenice: Towarzystwo Wydawnicze „Historia Iagellonica”, 2012, s. 435, ISBN 978-83-62261-51-2, OCLC 823673573.
  3. a b Własnoręczny życiorys Andrzeja Stańczyka znajdujący się w Szkole Podstawowej nr 1 im. Kazimierza wielkiego w Lubniu.
  4. a b Wojskowe Biuro Historyczne, sygn. KW-62/4936, Dokumentacja do nadania Krzyża Walecznych.
  5. http://www.pilsudski.org/powstania/skany/701-008-302-015.jpg
  6. http://www.pilsudski.org/powstania/skany/701-008-302-016.jpg
  7. http://www.pilsudski.org/powstania/skany/701-008-302-037.jpg
  8. Zarządzenie o nadaniu Krzyża Niepodległości z Mieczami, Krzyża Niepodległości i Medalu Niepodległości, prawo.sejm.gov.pl, s. 13 [dostęp 2018-04-21] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Major Kazimierz Bąbiński, Zarys Historji Wojennej 5-go Pułku Piechoty Legjonów, Wojskowe Biuro Historyczne, Warszawa, 1929
  • Gąsowski , Myślenice: monografia miasta, Myślenice: Towarzystwo Wydawnicze „Historia Iagiellonica”, 2012, ​ISBN 978-83-62261-51-2